Του Στέλιου Τάτση
Καλημέρα πέρα για πέρα σε όλες και σε όλους, οι εικόνες που βλέπετε είναι από το πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα στις 27 του μήνα. Η περιοχή έχει πάρει το όνομα του Ανάργυρου Αγίου. Όταν ήμασταν παιδιά θυμάμαι που λέγαμε, θα πάμε στον Άγιο Παντελεήμονα στον Λούκομο, δεν γνωρίζω από που προέρχεται το Λούκομο και φαντάζομαι πως τα παλιά τα χρόνια ίσως στα τραταρίσματα θα είχαν πρωτοκαθεδρία τα λουκούμια.
Το εξωκκλήσι βρίσκεται σε κτηματική περιοχή που ανήκει στα χωριά Βουνού και Φλατσίων και παλαιότερα το πανηγύρι διοργανωνότανε έναλακτικά, χρονιά παρά χρονιά από το Βουνό και τα Φλάτσια. Τα τελευταία χρόνια βλέπω ότι το αναλαμβάνουν μόνο οι Βουνούσοι , οι προσκυνητές είναι και Φλατσούσοι αλλά και από άλλα χωριά. Ευτυχώς ακόμη υπάρχει συνέχεια , αυτά τα πανηγύρια των εξωκλησιών, είναι μια πολύ όμορφη παράδοση και εύχομαι να συνεχιστεί. Φορούμε όλοι τα ξεχωριστά Παπά μας και τα κορίτσια μοιάζουν με στολισμένες πεντάμορφες φρεγάτες που πηγαινοέρχονται με ξεχωριστό καμάρι.
Χαίρεται και ο Άγιος που μια φορά το χρόνο αγκαλιάζεται, φιλιέται και τιμάται από τόσο πολύ κόσμο. Για μένα αυτό το εξωκκλήσι έχει ξεχωριστή θέση στην μνήμη μου. Κατά την διάρκεια της λειτουργίας σαν βιντεοταινία περνούσαν εικόνες αξέχαστες, ήμουν παιδί και ο Πατέρας μου ο Παπά Μιχάλης ήταν Παπάς στο Βουνό και μετά και στα Φλάτσια και
εκείνα τα όμορφα χρόνια , οι πιστοί για τα διάφορα προβληματά τους έκαναν τάματα στους Αγίους να τους λειτουργήσουν. Ήμουν μικρός αλλά είχα (και έχω ακόμη) καλή φωνή και είχα μάθει να ψάλλω. Το τελετουργικό το γνώριζα όλο απέξω και ήταν αμέτρητες οι φορές που τον λειτουργούσαμε, Παπάς εκείνος και ψάλτης εγώ, θυμάμαι τις στιγμές που έβγαινε στα Άγια κρατώντας το δισκοπότηρο και εγώ να ψάλλω το χερουβικό και να κρατώ στο ένα χέρι την αναμένη λαμπάδα και στο άλλο το θυμιατό να θυμιάζω και τα κουδουνάκια του να σκορπούν στην απόλυτη κατανυκτική ησυχία έναν σπάνιο ήχο που νόμιζες πως ερχόταν από το υπερπέραν. Πάντων ημών και Πάντων των Ορθοδόξων Χροστιανών βροντοφωνούσε ο Παπά Μιχάλης και στο άκουσμα αυτών των λέξεων, ανατρίχιαζε το κορμί μου, σαν να το διαπερνούσε ηλεκτρικό καλώδιο.
Δυστυχώς σήμερα το ανθρώπινο μίσος τα καταργεί όλα, οι περισσότεροι κληρικοί δεν αποδίδουν πλέον την φράση και πάντων των Ορθοδόξων Χριστιανών, ούτε ο Βουνούσης Παπάς το είπε προχθές, ίσως να φοβούνται τους Ρουφιάνους και τους Δεσποτάδες
περισσότερο από τον Θεό και τον Χριστό. Ολ’αυτά φίλες και φίλοι μας οδήγησαν στα αίσχη των τελευταίων Ολυμπιακών αγώνων του ξεφτιλισμένου Γάλλου Προέδρου και των συν αυτόν….. Παπά μου Βουνούση και κάθε Πάπά μου, αν φοβάστε τον ρουφιάνο και τον Δεσπότη, σημαίνει πως δεν φοβάστε τον Θεό στον οποίον κάποια μέρα θα αναγκαστήτε να δώσετε απολογία εκεί μπροστά στο φοβερό βήμα.
Όμορφες και αξέχαστες μνήμες από το ερημικό εκκλησάκι του βουνού που δεν έχει πλέον ούτε ψάλτη ούτε Παπά παρά ένα καντήλι θαμπερό και ένα πέτρινο Σταυρό το Εκκλησάκι το φτωχό. Θυμάμαι ακόμη την κρασοψυχιά που φτιάχναμε με τον Πατέρα μου με τα περισεύματα από το πρόσφορο και το ανάμμα. Πιστεύω πως για μένα ήταν το φάρμακο για την μακροημέρευση και του νου και του σώματος που θα γίνουν τα σκαλοπάτια της ψυχής
προς την άνω Ιερουσαλήμ.
Μια εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν όταν σε μια από τις λειτουργίες καθόμασταν στην πεζούλα του προαύλιου χώρου κάτω από το πανύψηλο κυπαρίσσι και απολαμβάναμε την κρασοψυχιά, ακριβώς απέναντί μας ήταν μια ελιά (ακόμη υπάρχει) και σε ένα κλωνάρι της καθόταν ένας Σπίνος που κελαηδούσε με τόση χάρη λες και κάποιος τον έστειλε να μας κρατεί συντροφιά. Σπίνε, σπίνε, του λέγει ο Παπά Μιχάλης τα λέγεις όλα σωστά, όμορφα και κατανυκτικά, ποιός είναι ο δάσκαλός σου που σου μαθαίνει τα μουσικά; και ο Σπίνος
απαντά: “Είναι ο Πλάστης όλου του κόσμου η εύνοιά του η Πατρική.
Ήλθε και η ευλογία του δημιουργού, φύσηξε ένα δροσερό αεράκι και κινούσε το κλαδάκι που καθόταν ο Σπίνος και εκείνος χαρούμενος έπαιζε τραμπάλα ανοιγοκλείνοντας τα φτερά του για να κρατάει ισοροπία. Ήταν και εφέτος ένα όμορφο πανηγύρι και αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλες και όλους που δούλεψαν για την διοργάνωση.
Άγιε Παντελεήμονα Σ’ευχαριστούμεν που μας αξίωσες να παρευρεθούμε και εφέτος στην
γιορτή σου και δεόμεθά σου να μας αξιώνεις για πολλά ακόμη χρόνια.
