Home Θέματα Κύπρος Cyprus: I “Do Not Forget” That No Conqueror Withdraws Voluntarily (EN-GR)

Cyprus: I “Do Not Forget” That No Conqueror Withdraws Voluntarily (EN-GR)

August 5, 2024

177

By Nikos Inglessis

The centuries-long history of Humanity teaches us that no conqueror withdraws from the lands he has occupied unless his stay in them brings him more cost than benefit. The ahistorical system of power in Athens and Nicosia does not want or cannot understand this lawlessness.

The Greek and Cypriot governments, as well as the largest political parties, in the two state entities of Hellenism, are looking for a solution to the Cypriot issue, imploring the goodwill of the Turkish side. So, either there will never be a solution to the problem (Turks are not stupid) or, if there is, it will be a “Turkish solution” that will serve Ankara’s geopolitical interests.

This year, July 20, marks 50 years since the Turkish invasion and continued occupation of 37% of the territory of the Republic of Cyprus. The Turkish army murdered thousands of Greek Cypriots and expelled about 250,000 from their homes, confiscated their properties and settled hundreds of thousands of settlers from Anatolia in the occupied zone.He committed, according to International Law, the crime of ethnic cleansing and colonization.

For 50 years, the Greek side has been asking for discussions with the Turkish Cypriots, whose leadership is a puppet of Ankara, to find a solution in order to achieve the reunification of the homeland, as is being drummed up. However, during all this time, a solution has not been found because it is Turkey that has the first and last say, since it is the occupying power, maintaining 35,000 soldiers in Cyprus.

N. Christodoulidis, president of the Republic of Cyprus, an internationally recognized state, a member of the UN, the EU, the Council of Europe and other international organizations, instead of begging for dialogue by downgrading his office to a representative of the Greek community (to be politically equal with that of the Turkish Cypriot), it should require dialogue only with the occupying power – Turkey. For the problems concerning the Turkish Cypriot minority, he should appoint a responsible minister.

Many will be quick to say that Turkey does not recognize the Republic of Cyprus (it is the only one of all the states in the world), it considers it “defunct”, it calls it the “Greek Cypriot Administration of the South”, so it will not agree to talk with it. It must be compelled by all political, diplomatic and economic means and declare in advance that there is no dialogue with its puppet, the self-proclaimed “Turkish Republic of Northern Cyprus-TRNC”. This is a basic red line that Hellenism should have drawn years ago. Unfortunately he didn’t do it and he still doesn’t do it to this day.

The Zurich-London Agreements

The Greek-Turkish confrontation over Cyprus did not suddenly arise with the invasion of 1974, but has its roots in the treacherous Zurich-London Agreements of 1959 signed by the then Prime Minister Konstantinos Karamanlis (the so-called Ethnarch) and his Foreign Minister Evangelos Aberof. It had been preceded by the glorious national liberation struggle of EOKA (1955-1959) against British rule and the Cypriot soil had been watered with the blood of dozens of heroes, who demanded Self-Determination – Union with Greece. “We want Greece even if we eat stones” said the EOKA campaigners.

The Zurich-London Agreements, at the insistence of Britain, based on the “divide and conquer” principle, made Turkey an involved factor in the Cyprus conflict. With these Agreements, the Republic of Cyprus became a “cooperative state” of Greek Cypriots – Turkish Cypriots, with a non-functional and viable Constitution. At the same time, the independence granted to it was “false”, since the Agreements made Turkey, Greece and Great Britain guarantor powers and gave them the right to intervene (initially jointly and then unilaterally) to defend independence and Constitution of the Republic of Cyprus. Turkey acquired the right to intervene in Cyprus in 1959 with Greek signatures, it exercised it for the first time with aerial bombardments, when the Turkish Cypriot rebellion took place in 1963-64, the second time after the Kofinou operation in 1967 and the third time with the invasion of 1974, on the occasion of the coup by the Athens junta against Makarios.

It is political naivety and geopolitical myopia to maintain, until today, that if the Hundred coup had not taken place, Turkey would not have intervened in Cyprus. Since the first day of Independence in 1960, the Turks have been transporting arms and ammunition to the island and their secret services have been organizing the Turkish Cypriots (TMT) as a force to destabilize the then young state. This does not, in any way, absolve Junta Ioannidis of the treacherous coup at American instigation.

The theorist of neo-Ottomanism, former prime minister and minister of foreign affairs of its neighbor Ahmet Davutoglu, in his book “Strategic Depth” states among other things: “A country that neglects Cyprus cannot have a decisive say in global and regional policies.”At another point he writes: “An important axis of the Cyprus issue is the importance of the geographical position of the island from a geostrategic point of view. This axis in itself is vital regardless of the human element that is there. Even if there was not a single Muslim Turk there, Turkey should have maintained a Cypriot issue. No country can remain indifferent to such an island that is in the heart of its living space.”

Turkey’s outpost

Today, 50 years since the invasion, the occupied territory of Cyprus has become part of the military structure of Turkey.A full-fledged Army Corps is stationed on the island, a military airport operates in Lefkoniko, where unmanned aircraft (Bayraktar) are currently stationed, plans for the construction of a naval base in Bogazi have been completed, while a radar is being built to track ships in Akrotiri of Apostolos Andreas.The occupied zone is a base for projecting Turkey’s power in the Southern Mediterranean and the Middle East.Only the short-sighted political leaderships of Greece and Cyprus cannot understand this and are still talking about a normal state, a Bi-zonal-Dicommunal Federation (DDO) with the withdrawal of Turkish troops and the abolition of guarantees.

Turkey will never accept to lose its advanced outpost.On the contrary, it seeks by all means to extend its control over the whole of Cyprus, through the veto that the Turkish Cypriot component will have in either a Federation or a Confederation of two independent states. The Greek side, when it refers to the ATT, includes in it the political equality of the two communities, i.e. the return to a form of the non-functional and unsustainable Constitution of 1960, which was the occasion, not the cause, of the Turkish interventions.

Turkish soldiers land on the coast of Kyrenia on July 20, 1974

The guarantee contract

In 1983, the independence of the self-proclaimed “TRDBC” was declared in violation of the Treaty of Guarantee which prohibits the dismemberment of the Republic of Cyprus.Turkey is the only country in the world that has recognized the “TRNC” and consequently the Zurich-London Treaties and the Cyprus Constitution of the cooperative state have been abolished on its own initiative. It is noted that the United Nations Security Council, with resolutions 541 of 1983 and 550 of 1984, condemns and considers the declaration of the “TRNC” legally invalid, and calls on all states not to recognize it and considers that the only legitimate and recognized state is the Republic of Cyprus. Athens and Nicosia must declare in advance that any direct or indirect recognition of the formation of Northern Cyprus will mean an immediate break in diplomatic relations. This is a second red line that should have been drawn a long time ago rather than holding talks, meetings and social events with the leaders of the separatist entity, who legitimize it.

The chain of Greek islands

Turkey aspires to become a hegemonic regional power in the Middle East and the Eastern Mediterranean.To achieve this he must break, in several places, the chain of Greek islands that starts from Samothrace, passes through Kastelorizo and ends in Cyprus.Hence the “Blue Homeland” theory, hence the questioning of Greek sovereignty over 115 islands and islets of the Aegean, hence the claim that the islands have no right to an EEZ against the International Law of the Sea – because they allegedly sit on the Anatolian continental shelf, hence the Turko-Libyan memorandum, hence the maps of the Turkish continental shelf covering the entire maritime area between Rhodes and Cyprus and many others.

For the 50th anniversary of the invasion, as has been announced, President Erdogan, the entire Turkish military leadership and the leader of the opposition will go to the occupied territories.The control of Cyprus is a supreme national issue for Turkey.The festivities include a military parade, fighter jet flyovers and an armada of 50 (symbolic number) warships sailing along the coast of Kyrenia. On the Greek side, repeated commemorations will be held and the usual arguments will be made in favor of the necessity of repeating the negotiations for a DDO, which everyone gives whatever content serves them.

But Turkey has “changed course”. He asks for “sovereign equality” before the process of any dialogue begins, that is, he asks the Greek side, in advance, to recognize the independence of the “TRNC” and thus the results of the invasion-occupation. Then the dialogue will have as its sole object the degree of geopolitical control of the free areas, but also of the Cypriot EEZ by Ankara.

Faced with the immense Turkish threat to its survival, Hellenism would have to:

To constantly deal with Turkey politically and diplomatically in all international fora. Especially in the EU, he should oppose everything that serves Ankara (customs union, financing, visa, etc.). Not in suicidal choices like the “Athens Declaration” that exonerate Turkey and facilitated the purchase of F-16s from the US. No to joint Greek-Turkish nominations to International Organizations (IMO in the past, OSCE today).
Increase the defense budget to 5-6% of GDP from 2.5% today. Freedom requires sacrifices, because tomorrow the sacrifices will not just be greater, but tragic.
To develop, by all means, the defense industry and to proceed with the necessary purchase of certain weapon systems and ammunition.
To activate the Doctrine of the Unified Defense Area and not theories that the Republic of Cyprus is an independent state or that it “lies far away”.
Cultivate the national spirit and develop patriotism, in conjunction with dealing with demographic decline.
To upgrade alliances especially with countries in the region such as Israel and Egypt that would not want Turkey to become a hegemonic regional power.

Unfortunately, however, the decline has led us from the “Cross Eagle of the Knife” – Grigoris Auxentiou to the “defeated minds” in Athens and Nicosia, who constantly talk about dialogue with the Turks and never about liberation from the Turks.

“If you long for freedom, don’t rely on strangers, go it alone if you can, otherwise you don’t deserve it.” Nikos Kazantzakis.

Source: www.ellinikianistasi.gr

================

Δεν ξεχνώ ότι ουδείς κατακτητής αποσύρεται οικειοθελώς

Του Νίκου Ιγγλέση

Η μακραίωνη ιστορία της Ανθρωπότητας μας διδάσκει ότι ουδείς κατακτητής αποσύρεται από τα εδάφη που έχει καταλάβει παρά μόνο αν η παραμονή του σ’ αυτά του επιφέρει μεγαλύτερο κόστος παρά όφελος. Το ανιστόρητο σύστημα εξουσίας στην Αθήνα και τη Λευκωσία δε θέλει ή δεν μπορεί να καταλάβει αυτή τη νομοτέλεια.

Οι ελλαδικές και κυπριακές κυβερνήσεις καθώς και τα μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα, στις δύο κρατικές οντότητες του Ελληνισμού, αναζητούν λύση του Κυπριακού εκλιπαρώντας την καλή θέληση της τουρκικής πλευράς. Έτσι, είτε λύση του προβλήματος δε θα υπάρξει ποτέ (οι Τούρκοι δεν είναι ηλίθιοι) είτε, αν υπάρξει, αυτή θα είναι μια «τουρκική λύση» που θα εξυπηρετεί τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Άγκυρας.

Εφέτος, στις 20 Ιουλίου, συμπληρώνονται 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο τουρκικός στρατός δολοφόνησε χιλιάδες Ελληνοκύπριους και εκδίωξε από τις εστίες τους περίπου 250.000, σφετερίστηκε τις περιουσίες τους και εγκατέστησε στην κατεχόμενη ζώνη εκατοντάδες χιλιάδες εποίκους από την Ανατολία. Διέπραξε, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, το έγκλημα της εθνοκάθαρσης και του εποικισμού.

Επί 50 χρόνια το ζητούμενο από την ελληνική πλευρά είναι οι συζητήσεις με τους Τουρκοκύπριους, η ηγεσία των οποίων είναι μαριονέτα της Άγκυρας, για εξεύρεση λύσης προκειμένου να επιτευχθεί η επανένωση της πατρίδας, όπως διατυμπανίζεται. Λύση όμως, όλο αυτό το διάστημα, δεν έχει βρεθεί γιατί είναι η Τουρκία που έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο, αφού είναι αυτή η δύναμη κατοχής, διατηρώντας 35.000 στρατιώτες στην Κύπρο.

Ο Ν. Χριστοδουλίδης, πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κράτους διεθνώς αναγνωρισμένου, μέλους του ΟΗΕ, της ΕΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και άλλων διεθνών οργανισμών, αντί να εκλιπαρεί για διάλογο υποβαθμίζοντας το αξίωμά του σε εκπρόσωπο της ελληνικής κοινότητας (για να είναι πολιτικά ισοϋψής με αυτόν της τουρκοκυπριακής), θα έπρεπε να απαιτεί διάλογο μόνο με την κατοχική δύναμη – την Τουρκία. Για τα προβλήματα που αφορούν στην τουρκοκυπριακή μειονότητα θα έπρεπε να ορίσει έναν αρμόδιο υπουργό του.

Πολλοί θα σπεύσουν να πουν ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία (είναι η μόνη απ’ όλα τα κράτη του κόσμου), τη θεωρεί «εκλιπούσα», την αποκαλεί «Ελληνοκυπριακή Διοίκηση του Νότου», άρα δε θα δεχτεί να συνομιλήσει μαζί της. Πρέπει να υποχρεωθεί με όλα τα πολιτικά, διπλωματικά και οικονομικά μέσα και να διακηρυχθεί προκαταβολικά ότι δεν υπάρχει κανένας διάλογος με τη μαριονέτα της, την αυτοαποκαλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου-ΤΔΒΚ». Αυτή είναι μια βασική κόκκινη γραμμή που θα έπρεπε να είχε χαράξει από χρόνια ο Ελληνισμός. Δυστυχώς δεν το έκανε και δεν το κάνει μέχρι σήμερα.

Οι Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου

Η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση για την Κύπρο δεν προέκυψε ξαφνικά με την εισβολή του 1974, άλλα έχει τις ρίζες της στις προδοτικές Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου του 1959 που υπογράφηκαν από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή (τον αποκαλούμενο και εθνάρχη) και τον υπουργό του επί των Εξωτερικών Ευάγγελο Αβέρωφ. Είχε προηγηθεί ο ένδοξος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ (1955-1959) κατά της Αγγλοκρατίας και το κυπριακό χώμα είχε ποτιστεί με το αίμα δεκάδων ηρώων, που ζητούσαν Αυτοδιάθεση – Ένωση με την Ελλάδα. «Την Ελλάδα θέλομεν κι ας τρώγωμεν πέτρες» έλεγαν οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ.

Οι Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, με επιμονή της Βρετανίας, βάσει της αρχής «διαίρει και βασίλευε», κατέστησαν την Τουρκία εμπλεκόμενο παράγοντα στο Κυπριακό. Με τις Συμφωνίες αυτές η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε «συνεταιρικό κράτος» Ελληνοκυπρίων – Τουρκοκυπρίων, μ’ ένα μη λειτουργικό και βιώσιμο Σύνταγμα. Παράλληλα, η ανεξαρτησία που της δόθηκε ήταν «νόθα», αφού οι Συμφωνίες καθιστούσαν την Τουρκία, την Ελλάδα και τη Μ. Βρετανία εγγυήτριες δυνάμεις και τους έδιναν το δικαίωμα επέμβασης (αρχικά από κοινού και μετά και μονομερώς) για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας και του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το δικαίωμα επέμβασης στην Κύπρο η Τουρκία το απέκτησε το 1959 με ελληνικές υπογραφές, το άσκησε πρώτη φορά με αεροπορικούς βομβαρδισμούς, όταν έγινε η ανταρσία των Τουρκοκυπρίων το 1963-64, δεύτερη φορά μετά την επιχείρηση της Κοφίνου το 1967 και τρίτη φορά με την εισβολή του 1974, με αφορμή το πραξικόπημα από τη χούντα των Αθηνών κατά του Μακαρίου.

Αποτελεί πολιτική αφέλεια και γεωπολιτική μυωπία να υποστηρίζεται, μέχρι και σήμερα, ότι αν δεν γινότανε το χουντικό πραξικόπημα η Τουρκία δε θα είχε επέμβει στην Κύπρο. Από την πρώτη ημέρα της Ανεξαρτησίας, το 1960, οι Τούρκοι μετέφεραν όπλα και πυρομαχικά στο νησί και οι μυστικές υπηρεσίες τους οργάνωναν τους Τουρκοκυπρίους (TMT) ως δύναμη αποσταθεροποίησης του τότε νεαρού κράτους. Αυτό δεν αθωώνει, με κανένα τρόπο, τη Χούντα Ιωαννίδη για το προδοτικό πραξικόπημα με αμερικανική προτροπή.

Ο θεωρητικός του νεο-οθωμανισμού, πρώην πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών της γείτονος Αχμέτ Νταβούτογλου, στο βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος» αναφέρει μεταξύ άλλων: «Μια χώρα που παραμελεί την Κύπρο δεν είναι δυνατόν να έχει αποφασιστικό λόγο στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές». Σε άλλο σημείο γράφει: «Σημαντικός άξονας του Κυπριακού ζητήματος είναι η σημασία της γεωγραφικής θέσης του νησιού από γεωστρατηγική άποψη. Ο άξονας αυτός καθ’ εαυτόν είναι ζωτικής σημασίας ανεξάρτητα από το ανθρώπινο στοιχείο που βρίσκεται εκεί. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα. Καμιά χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη για ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού χώρου της».

Το προκεχωρημένο φυλάκιο της Τουρκίας

Σήμερα, 50 χρόνια από την εισβολή, η κατεχόμενη περιοχή της Κύπρου έχει καταστεί τμήμα της στρατιωτικής δομής της Τουρκίας. Στο νησί σταθμεύει ένα Σώμα Στρατού με πλήρη σύνθεση, λειτουργεί στρατιωτικό αεροδρόμιο στο Λευκόνοικο, όπου σταθμεύουν, για την ώρα, μη επανδρωμένα αεροσκάφη (Bayraktar), έχουν ολοκληρωθεί τα σχέδια για κατασκευή ναυτικής βάσης στο Μπογάζι, ενώ κατασκευάζεται ραντάρ για την παρακολούθηση πλοίων στο Ακρωτήρι του Απόστολου Ανδρέα. Η κατεχόμενη ζώνη αποτελεί βάση προβολής ισχύος της Τουρκίας στην Αν. Μεσόγειο και τη Μ. Ανατολή. Μόνο οι κοντόφθαλμες πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδος και της Κύπρου δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό και μιλάνε ακόμη για ένα κανονικό κράτος, μιας Διζωνικής-Δικοινωτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) με απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων και κατάργηση των εγγυήσεων.

Ποτέ η Τουρκία δε θα δεχτεί να χάσει το προκεχωρημένο φυλάκιό της. Αντίθετα επιδιώκει με όλα τα μέσα να επεκτείνει τον έλεγχό της σ’ ολόκληρη την Κύπρο, μέσω του βέτο που θα διαθέτει η τουρκοκυπριακή συνιστώσα είτε σε μια Ομοσπονδία είτε σε μια Συνομοσπονδία δύο ανεξάρτητων κρατών. Η ελληνική πλευρά όταν αναφέρεται στη ΔΔΟ περιλαμβάνει σ’ αυτήν την πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων, δηλαδή την επιστροφή σε μια μορφή του μη λειτουργικού και μη βιώσιμου Συντάγματος του 1960, που ήταν η αφορμή, όχι η αιτία, των τουρκικών επεμβάσεων.

*Τούρκοι στρατιώτες αποβιβάζονται στην ακτή της Κερύνειας στις 20 Ιουλίου 1974*

Η συνθήκη Εγγυήσεως

Το 1983 ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία της αυτοαποκαλούμενης «ΤΔΒΚ» κατά παράβαση της Συνθήκης Εγγυήσεως που απαγορεύει το διαμελισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Τουρκία είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει αναγνωρίσει την «ΤΔΒΚ» και κατά συνέπεια οι Συνθήκες Ζυρίχης – Λονδίνου και το Κυπριακό Σύνταγμα του συνεταιριστικού κράτους έχουν καταργηθεί με δική της πρωτοβουλία. Σημειώνεται ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών με τα ψηφίσματα 541 του 1983 και 550 του 1984 καταδικάζει και θεωρεί νομικά άκυρη την ανακήρυξη της «ΤΔΒΚ», καλεί δε όλα τα κράτη να μην την αναγνωρίσουν και θεωρεί ότι το μόνο νόμιμο και αναγνωρισμένο κράτος είναι η Κυπριακή Δημοκρατία. Η Αθήνα και η Λευκωσία οφείλουν να διακηρύξουν προκαταβολικά ότι οποιαδήποτε άμεση ή έμμεση αναγνώριση του μορφώματος της Βόρειας Κύπρου θα σημαίνει άμεση διακοπή των διπλωματικών σχέσεων. Αυτή είναι μια δεύτερη κόκκινη γραμμή που θα έπρεπε να είχε τεθεί εδώ και καιρό και όχι να γίνονται συνομιλίες, συναντήσεις και κοινωνικές εκδηλώσεις με τους ηγέτες της αποσχιστικής οντότητας, που τη νομιμοποιούν.

Η αλυσίδα των ελληνικών νησιών

Η Τουρκία φιλοδοξεί να καταστεί ηγεμονική περιφερειακή δύναμη της Μ. Ανατολής και της Α. Μεσογείου. Για να το επιτύχει αυτό πρέπει να σπάσει, σε πολλά μέρη, την αλυσίδα των ελληνικών νησιών που αρχίζει από τη Σαμοθράκη, περνάει από το Καστελόριζο και καταλήγει στην Κύπρο. Γι’ αυτό η θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας», γι’ αυτό η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε 115 νησιά και βραχονησίδες του Αιγαίου, γι’ αυτό ο ισχυρισμός ότι τα νησιά δεν έχουν δικαίωμα σε ΑΟΖ ενάντια στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας – γιατί δήθεν κάθονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας, γι’ αυτό το Τουρκολιβυκό μνημόνιο, γι’ αυτό οι χάρτες της τουρκικής υφαλοκρηπίδας που καλύπτουν όλη τη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου και Κύπρου καθώς και πολλά άλλα.

Για την 50^η επέτειο της εισβολής, όπως έχει ανακοινωθεί, θα μεταβούν στα κατεχόμενα ο πρόεδρος Ερντογάν, όλη η τουρκική στρατιωτική ηγεσία καθώς και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης. Ο έλεγχος της Κύπρου αποτελεί ύψιστο εθνικό θέμα για την Τουρκία. Στις πανηγυρικές εκδηλώσεις περιλαμβάνονται στρατιωτική παρέλαση, υπερπτήσεις μαχητικών αεροσκαφών και μια αρμάδα από 50 (συμβολικός αριθμός) πολεμικά σκάφη που θα πλεύσει κατά μήκος των ακτών της Κερύνειας. Στην ελληνική πλευρά θα γίνουν τα επαναλαμβανόμενα μνημόσυνα και θα εκφωνηθούν οι συνήθεις λόγοι υπέρ της αναγκαιότητας επανάληψης των διαπραγματεύσεων για μια ΔΔΟ, που ο καθένας της δίνει ό,τι περιεχόμενο τον εξυπηρετεί.

Η Τουρκία όμως έχει «αλλάξει πίστα». Ζητάει την «κυρίαρχη ισότητα» πριν αρχίσει η διαδικασία οποιουδήποτε διαλόγου, δηλαδή, ζητάει από την ελληνική πλευρά, προκαταβολικά, να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της «ΤΔΒΚ» και άρα τα αποτελέσματα της εισβολής – κατοχής. Τότε ο διάλογος θα έχει ως μοναδικό αντικείμενο το βαθμό γεωπολιτικού ελέγχου των ελεύθερων περιοχών, αλλά και της κυπριακής ΑΟΖ από την Άγκυρα.

Αντιμέτωπος με την απέραντη τουρκική απειλή για την επιβίωσή του ο Ελληνισμός θα όφειλε:

Να αντιμετωπίζει συνεχώς πολιτικά και διπλωματικά την Τουρκία σ’ όλα τα διεθνή fora. Ιδιαίτερα στην ΕΕ θα έπρεπε να αντιτίθεται σε κάθε τι που εξυπηρετεί την Άγκυρα (τελωνειακή ένωση, χρηματοδότηση, visa κ.α.). Όχι σε αυτοκτονικές επιλογές όπως η «Διακήρυξη των Αθηνών» που απενοχοποιούν την Τουρκία και τη διευκόλυναν στην αγορά των F-16 από τις ΗΠΑ. Όχι στις κοινές ελληνοτουρκικές υποψηφιότητες σε Διεθνείς Οργανισμούς (ΙΜΟ παλαιότερα, ΟΑΣΕ σήμερα).
Να αυξήσει τον αμυντικό προϋπολογισμό στο 5-6% του ΑΕΠ από 2,5% σήμερα. Η ελευθερία απαιτεί θυσίες, γιατί αύριο οι θυσίες δεν θα είναι απλά μεγαλύτερες, αλλά, τραγικές.
Να αναπτύξει, με κάθε μέσον, την αμυντική βιομηχανία και να προβεί στην αναγκαία αγορά ορισμένων οπλικών συστημάτων και πυρομαχικών.
Να ενεργοποιήσει το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και όχι θεωρίες ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ανεξάρτητο κράτος ή ότι «κείται μακράν».
Να καλλιεργήσει το εθνικό φρόνημα και να αναπτύξει τη φιλοπατρία, σε συνδυασμό με την αντιμετώπιση της δημογραφικής συρρίκνωσης.
Να αναβαθμίσει τις συμμαχίες ιδιαίτερα με χώρες της περιοχής όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος που δε θα ήθελαν να καταστεί η Τουρκία ηγεμονική περιφερειακή δύναμη.

Δυστυχώς όμως, η παρακμή μάς οδήγησε από το «Σταυραετό του Μαχαιρά» – τον Γρηγόρη Αυξεντίου στα «ηττημένα μυαλά» σε Αθήνα και Λευκωσία, που συνεχώς μιλάνε για διάλογο με τους Τούρκους και ποτέ για απελευθέρωση από τους Τούρκους.

«Αν λαχταράς τη λευτεριά, σε ξένους μην ελπίζεις, μόνος σου παρ’ την αν μπορείς, αλλιώς δεν την αξίζεις». Νίκος Καζαντζάκης.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr