By Fanoulla Argyrou
I read Mr. Roberto Saveriadis’s text in Phileleftheros, 21.8.24, “Makarios and invasion (the omissions).”
I answer here the points that he heard me answer and was “shocked.” He can learn more in my 10th book, “Bizonal vs Democracy,” 2019 Limassol.
1) These points are not “omissions”, Mr. Saveriadis, but real, indisputable facts. “Historians and journalists” who watch know them.
2) Yes, Archbishop Makarios asked for protection from the British on 16/7/74, and they immediately offered it by transporting him from Akrotiri via Malta to London. The British, and let Mr. Saveriadis not be shocked more, had already provided top secrets for a plan for such a case (after the withdrawal of the Greek Division).
3) Yes, Makarios agreed (he did it seven times) with British Prime Minister Harold Wilson at the first meeting with them on July 17 that in his UN speech, he would accuse Greece of invading. (His speech is available in the UN Archive and elsewhere, and in the book of Mr. Costas N. Chatzikosti, “7 Presidential Portraits,” in which the author also records the Makarios/Wilson meeting). Makarios relied on the guarantor powers, Britain and Turkey, to restore him as President of all Cypriots. He had such hallucinations (pardon the pun)…
4) No coincidence (the meeting between) Makarios and Ecevit in London. Ecevit requested a meeting on July 16. He arrived the next day and agreed with the British at 10 Downing Street (after Macario) that he would invade as long as he did not disturb the British bases. They promised him they would block Greek aid as they refused to invade together!
5) It is not Osman Orek who wrote that Makarios fell into the sea and was looking for a lifeboat, but Farouk Ahmet Baruchou, in charge of Cyprus Affairs at the Turkish Ministry of Foreign Affairs. Yes, Makarios thanked Turkey for supporting his request to withdraw the Greek Officers. (“Simerini” 12.7.1993).
6) Osman Orek was the Turkish Cypriot Minister of Defense, who assured the British Secretary of State Commissioner in Nicosia that, contrary to Arch. Makarios claims that in Cyprus, “the Turkish Cypriots were also in danger,” but they had no complaints. The American J. Cisco assured the same…
7) Yes, the American Secretary of State Henry Kissinger disagreed with London’s policy, he asked on July 18 to rethink things, they had not calculated the consequences correctly (when they gave the green light to Ecevit the previous day to invade). He asked that those who made the 1960 Accords find a compromise solution and would support them. Yes, he didn’t want Makarios, he preferred Clerides, but not a change in the status quo, like London… In the end, he kept up with them…
9) “And so on July 20, the invasion began…” wrote Mr. Saveriadis. No, Mr. Saveriadis, the start of the premeditated Turkish invasion was not that simple. It has a timeless background…
Well, these are not disputed; no one can claim that THERE ARE TWO SIDES. Just one side is bitter but real, like it or not.
See also the recent three-volume book Dr. Giannou Charalambidis, “Civil War – EOKA B Parakratos and Junta”.
Fanoula Argyrou
Researcher/journalist/author
======================
Μακάριος και εισβολή: Μία όψη υπάρχει, η πραγματικότητα
Της Φανούλλας Αργυρού
Διάβασα το κείμενο του κ. Ρομπέρτου Σαβεριάδη στον «Φιλελεύθερο» 21.8.24 «Μακάριος και εισβολή (τα παραλειπόμενα)».
Απαντώ στα σημεία που με άκουσε και έμεινε «συγκλονισμένος». Μπορεί να μάθει περισσότερα στο 10ο μου βιβλίο « Διζωνική vs Δημοκρατία» 2019 Λεμεσός.
1) Τα σημεία αυτά δεν είναι «παραλειπόμενα» κύριε Σαβεριάδη αλλά πραγματικά γεγονότα αδιαμφισβήτητα. «Ιστορικοί και δημοσιογράφοι» όσοι παρακολουθούν, τα γνωρίζουν.
2) Ναι ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος στις 16/7/74 ζήτησε προστασία από τους Βρετανούς οι οποίοι του την πρόσφεραν αμέσως μεταφέροντας τον από το Ακρωτήρι μέσω Μάλτας στο Λονδίνο. Οι Βρετανοί και ας μην συγκλονιστεί ο κ. Σαβεριάδης περισσότερο, είχαν ήδη προνοήσει άκρως μυστικά για σχέδιο για τέτοια περίπτωση (μετά την αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας).
3) Ναι, ο Μακάριος συμφώνησε (το έκανε 7 φορές) με τον Βρετανό Πρωθυπουργό Χάρολτ Γουίλσον στην πρώτη συνάντηση μαζί τους στις 17 Ιουλίου, ότι στην ομιλία του στον ΟΗΕ θα κατηγορούσε την Ελλάδα ως να έκανε εισβολή. (Η ομιλία του διαθέσιμη στο Αρχείου του ΟΗΕ και αλλού, και στο βιβλίο του κ. Κώστα Ν. Χατζηκωστή « 7 Προεδρικά Πορτραίτα» στο οποίο ο συγγραφέας καταγράφει και την συνάντηση Μακαρίου/Γουίλσον). Ο Μακάριος βασιζόταν στις εγγυήτριες δυνάμεις Βρετανία και Τουρκία, να τον αποκαταστήσουν ως Πρόεδρο όλων των Κυπρίων. Είχε τέτοιες ψευδαισθήσεις (επιεικώς ο χαρακτηρισμός)…
4) Καθόλου σύμπτωση Μακάριος και Ετσεβίτ στο Λονδίνο. Ο Ετσεβίτ ζήτησε συνάντηση από τις 16 Ιουλίου. ‘Έφθασε την επομένη και συνεννοήθηκε στο 10 Ντάουνιγκ Στριτ, (μετά το Μακάριο), με τους Βρετανούς να εισβάλει φτάνει να μην ενοχλούσε τις βρετανικές βάσεις. Του υποσχέθηκαν να εμπόδιζαν ελληνική βοήθεια μια και δεν δέχθηκαν να εισέβαλαν μαζί!
5) Δεν είναι ο Οσμάν Ορέκ που έγραψε ότι ο Μακάριος έπεσε στη θάλασσα και έψαχνε σανίδα σωτηρίας, αλλά ο Φαρούκ Αχμέτ Μπαρουτσού, υπεύθυνος Κυπριακών Υποθέσεων στο τουρκικό ΥΠΕΞ. Ναι, ο Μακάριος ευχαρίστησε την Τουρκία που υποστήριζε το αίτημά του για αποχώρηση των Ελλήνων Αξιωματικών. («Σημερινή» 12.7.1993).
6) Οσμάν Ορέκ ήταν ο Τουρκοκύπριος Υπ. Άμυνας ο οποίος διαβεβαίωσε τον Βρετανό Ύπ. Αρμοστή στη Λευκωσία αντίθετα με τον ισχυρισμό του Αρχ. Μακαρίου ότι στην Κύπρο «κινδύνευαν και οι Τουρκοκύπριοι», αυτοί δεν είχαν κανένα παράπονο. Το ίδιο διαβεβαίωσε και ο Αμερικανός Τζ. Σίσκο…
7) Ναι, ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Χένρι Κίσινγκερ διαφώνησε με τη πολιτική του Λονδίνου, ζήτησε στις 18 Ιουλίου να ξανασκεφτόντουσαν τα πράγματα, δεν είχαν υπολογίσει σωστά τις συνέπειες (όταν έδωσαν το πράσινο φώς στον Ετσεβίτ την προηγούμενη για εισβολή). Ζήτησε ως εκείνοι που έκαναν τις Συμφωνίες του 1960 να έβρισκαν μια συμβιβαστική λύση και θα τους υποστήριζε. Ναι δεν ήθελε το Μακάριο προτιμούσε τον Κληρίδη αλλά όχι αλλαγή στο στάτους κβο, όπως το Λονδίνο…Τελικά συμβάδισε μαζί τους…
9) «Και έτσι λοιπόν στις 20 Ιουλίου ξεκίνησε η εισβολή…» έγραψε ο κ. Σαβεριάδης. ΄Όχι, κύριε Σαβεριάδη δεν ήταν τόσο απλό το ξεκίνημα της προμελετημένης τουρκικής εισβολής. ‘Εχει διαχρονικό παρασκήνιο…
Λοιπόν, αυτά δεν αμφισβητούνται, δεν μπορεί κανένας να ισχυριστεί ότι ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ. Μόνο μία όψη πικρή αλλά πραγματική είτε αρέσει είτε όχι.
Βλέπε και το πρόσφατο τρίτομο βιβλίο Δρ. Γιάννου Χαραλαμπίδη «Εμφύλιος Πόλεμος – ΕΟΚΑ Β Παρακράτος και Χούντα».
Φανούλα Αργυρού
Ερευνήτρια/δημοσογράφος/συγγραφέας
