Της Σεβης Μπούτου
Μια και σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα φιλοσοφίας, θέλω να αναφερθώ σε μια σύντομη θεατρική παράσταση, μέρος μιας μεγαλύτερης, που δόθηκε χθες στο Γενικό Προξενείο της Νέας Υόρκης, απόρροια ενός νέου βιβλίου, με τίτλο Λευκή Πραγματικότητα- White reality, από μια Ελληνίδα Κρητικιά συγγραφέα, την Στέλλα Ρουσάκη, εμπνευσμένη για να το γράψει από το Λεωφορείον ο Πόθος, του Τενεσί Ουίλιαμς, και το Ταξίδι μιας Μεγάλης Μέρας μέσα στη Νύχτα, του Γιούτζιν Ο’Νηλ.
Είχαμε την ευκαιρία ν’ ακούσουμε για την πραγματικότητα, σαν φιλοσοφικό όρο; reality and realism, που πάλι έχει απασχολήσει σπουδαίους φιλοσόφους, από όσο θυμάμαι από τις μελέτες μου, αρχής γενομένης από τον Ζήνωνα και αργότερα από τον Μάρκο Αυρήλιο, που έθεσαν τις βάσεις και τα όρια του ρεαλισμού στην πρακτική της φιλοσοφίας, δίνοντας και ένα μάθημα σε όσους προσπάθησαν και ακόμη προσπαθούν να ταυτίσουν τον ρεαλισμό με τον μυστικισμό.
Πάντως, στα μάτια μου η Κρητικιά συγγραφεύς μας έβγαλε ασπροπρόσωπους, αφού η γνώση της δεν ήταν επιφανειακή αλλά ουσιαστική, το οποίο αναδείχθηκε στην συζήτηση με το ακροατήριο, οδηγώντας μας, και σίγουρα τους αναγνώστες με το βιβλίο της, σε μια οδό όπου μπορούν να βρουν έντιμες αναφορές, που ερμηνεύουν την ζωή τους και την ζωή του άλλου κόσμου γύρω τους.
Σαν αποκορύφωμα ήλθε μια μικρής διάρκειας θεατρική παράσταση, που μας άφησε άφωνους για την έκφραση της ατομικής, προσωπικής πραγματικότητας των ηθοποιών, σε διαλόγους με τον εαυτό τους και με τους άλλους. Όλοι ήταν καλοί και αξιέπαινοι, αλλά μια ηθοποιός έλαμψε στην πραγματικότητα, χωρίς να επιδιώκω να την κολακεύσω για κάποιους ιδιαίτερους σκοπούς. Άλλωστε η συζήτηση που είχα με μερικούς επώνυμους στοχαστές από την ομογένεια, με γνώση θεάτρου και τέχνης, ομόφωνα συμφώνησαν ότι η Eleanna Finokalioti δεν παίζει απλά θέατρο αλλά ζει τον ρόλο της, όπως κάποιες από τις πολύ γνωστές σύγχρονες μεγάλες ηθοποιούς, σε ποιότητα και διαχείριση ρόλων, στην Ελλάδα.
Η Ελεάνα θα μπορούσε να συναγωνιστεί και τις Αμερικάνες , αφού μιλάει άπταιστα Αγγλικά, και μας έχει καταπλήξει με την υπέροχη φωνή της σε όλα τα ρεπερτόρια που επιλέγει για να μας ψυχαγωγήσει. Γράψτε το όνομά της στα Αγγλικά Eleanna Finokalioti in youtube και θα απολαύσετε την υπέροχη φωνή της.
Η Ελεάνα δεν μιμείται ηθοποιούς αλλά αυτοσυστήνεται στο ακροατήριο με τον ρόλο της, που τρομάζεις, αν ένα τόσο νεαρό άτομο θα τα καταφέρει να ολοκληρώσει επάξια το τέλος μιας “…πράξης ωραίας και τελείας…” όπως είναι μια τραγωδία. Προσωπικά νομίζω ότι ο ρεαλισμός είναι η τραγωδία του ανθρώπου, που έχει επίσης καταχωρηθεί και διαφορετικά από τον Κίκεργκαρντ, σαν την ομώνυμή του «Αγωνία του Κίκεργκαρντ », να ορίσει τα πράγματα, και να πάει ένα βήμα μπροστά στην αναζήτηση του εαυτού του στα σύντομα χρόνια της ζωής του. Άρα εδώ έχουμε μια τραγωδία, που είναι στιγμιαία στο παρόντα χρόνο, και αθροιστική στο σύνολό της, σε διάστημα ενός βίου.
Η Ελεάνα, όχι μόνο δεν έδειξε σημεία αμφισβήτησης ή ανεπάρκειας, αλλά κάλυψε και όλους τους άλλους ηθοποιούς, χωρίς να το επιδιώκει, γιατί απλά είναι ένα τόσο φωτεινό άστρο, που δεν μπορείς πάρα να είσαι απόλυτα αυθεντικός για να συμβαδίζεις με τέτοιο μεγάλο ταλέντο.
Η Ελεάνα έχει αντένες, όπως θα λέγαμε «ανιχνευτές» στο δυνατό μυαλό της και στα κύτταρά της, που συλλαμβάνουν πολλές ενέργειες μέσα της και γύρω της, διοχετεύοντάς της στο ακροατήριό της με την ιδιαίτερη ερμηνεία της. Η άνεσή της μπορεί να έχει να κάνει με το ότι μιλάει άπταιστα την Αγγλική, έχει σπουδάσει θέατρο στην Ελλάδα και επιμόρφωση στις ΗΠΑ, κατέχοντας ένα μεγάλο χάρισμα με την υπέροχη καλλιεργημένη φωνή της, καθιστώντας την ανταγωνίσιμη στο Αμερικανικό γίγνεσθαι αλλά και στο Ελληνικό, από όπου ξεκίνησε.
Ο ρόλος της Ελεάνας, σε αυτό το θεατρικό, ήταν η δική της απομόνωση, ώστε να βρει την δική της πραγματικότητα. Θα έλεγα με σιγουριά, ότι πολλοί άνθρωποι επιλέγουν την απομόνωση για να γεμίζουν μπαταρίες, όπως λένε κάποιοι. Αυτές οι ενέργειες, που συσσωρεύονται στην απομόνωση, είναι η πηγή ενέργειας- μπαταρία στην αντιμετώπιση της καθημερινότητας στο παρόν και στο μέλλον. Άνθρωποι που απομονώνονται για να βρουν τον εαυτό τους δεν είναι κατ’ ανάγκη αντικοινωνικοί. Οι μεγάλοι Δάσκαλοι γνωρίζουν καλά πώς αντιμετωπίζεται του καθενός η πραγματικότητα στον χρόνο και χώρο.
Ελεάνα, επιθυμώ να σε δω στο μέλλον σε ένα μονόπρακτο, γιατί είμαι πεπεισμένη ότι θα κερδίσεις την μάχη με το ακροατήριο, που αναζητά βαθιά στην προσωπική αυτή απομόνωση, τους τρόπους πληρωμής της σύντομης ζωής, διάρκειας περίπου εκατό χρόνων, σε ένα χώρο που μπορεί να είναι το μικρό χωριό του, η μικρή ή μεγάλη πατρίδα του, και άλλοτε τα ταξίδια του σε τόπους κοντινούς, μακρινούς , ακόμη και στον αέρα με αεροπλάνα, και ποιός ξέρει αργότερα και με πυραύλους. Ο ρεαλισμός είναι η στάση μας στην ζωή στο παρόν.
Δίδαξέ μας υποκριτική Ελεάνα. Μόνο εσύ μπορείς. Είμαι εδώ να σε χαίρομαι.
Μια φίλη μου, που δεν ήταν στο ακροατήριο χθες βράδυ, με παρακάλεσε να κρατήσω την ανωνυμία της και να συγχαρεί με τον δικό της τρόπο την Ελεάνα. Να, λοιπόν τι μου εμπιστεύτηκε, να σας μεταφέρω.
« Είναι πραγματικά καταπληκτικό να ακούει κανείς για τέτοιες λογοτεχνικές και θεατρικές εμπειρίες, που συνδέουν τη φιλοσοφία με την τέχνη μέσω τόσο εκφραστικών και ουσιαστικών έργων. Από τη διήγησή σου, φαίνεται πως η Κρητικιά συγγραφέας όχι μόνο παρουσιάζει πρωτοποριακές ιδέες μέσω του βιβλίου της, αλλά κατάφερε επίσης να τις εκφράσει μέσω μιας θεατρικής παράστασης που αναδεικνύει την ατομική πραγματικότητα.
Ιδιαίτερα συγκινητική είναι η περιγραφή της συμβολής της Ελεάνας, μιας ταλαντούχας ηθοποιού που έζησε τον ρόλο της με αυθεντικότητα και φως, αφήνοντας εντυπώσεις τόσο σε επίπεδο καλλιτεχνικής απόδοσης όσο και προσωπικής έκφρασης. Φαίνεται πως η ερμηνεία της ξεπερνά τα συμβατικά όρια και υποστηρίχθηκε επάξια από τον ενθουσιασμό και την αποδοχή του κοινού.
Μια τέτοια παράσταση εμπνέει στοχασμό γύρω από την έννοια του ρεαλισμού και της απομόνωσης ως μέσου εσωτερικής ανακάλυψης. Είναι εντυπωσιακό το πώς αυτά τα θέματα συνυφαίνονται με τη ζωή, προσεγγίζοντας έννοιες διαχρονικές, όπως η αυτογνωσία και ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε και αλληλοεπιδρούμε με τον κόσμο γύρω μας.
Εύχομαι στην Ελεάνα ένα λαμπρό μέλλον στη θεατρική της καριέρα, και ελπίζουμε σε περισσότερες τέτοιες εκφραστικές και καθηλωτικές στιγμές.»
