Free Porn
Home Θέματα Ομογένεια A Big Success! The 111th Dinner of Korais Society Honors Stelios Tatsis

A Big Success! The 111th Dinner of Korais Society Honors Stelios Tatsis


PHOTO: Peter Gerazounis, current president of KORAIS, along with his associates, honors Captain Stelios Tatsis

EDITOR’S NOTE (Nick Stamatakis): Panchiaki “Korais” Society of New York held their 111th Anniversary Dinner Dance yesterday, Saturday, January 14, 2023, at Leonard’s Palazzo of Great Neck.  Over three hundred people participated and had a beautiful time to the tunes of the orchestra “Power Station B”.

The event was in honor of the long-time president and Helleniscope’s associate Stelios Tatsis for his many years of service to our society. His granddaughter Mikaela Astel gave a beautiful performance. Nineteen recipients of the 2022 Panchiaki Korais Educational Scholarship Program were acknowledged.  A $10,000 donation was presented to Kostas Almiroudis of Chios Cleveland.  The money will go towards the design for the construction of a new facility for Autism Society Chios. A $15,000 donation was presented to the A. Fantis School in Brooklyn to support their Greek Language Program. A $15,000 donation (first half of a $30,000 pledge), in memory of John and Amalia Antokas, was presented to the Holy Resurrection Church in Brookville to support their construction project, which includes the addition of a new gymnasium, expansion of their fellowship hall but most importantly the expansion of their classrooms which house their Greek Language Program. The Dance Committee consisted of Toula Reynolds, Maria Xydas, Anna Yiatrou and Christine Gerazounis who put together this magnificent event. 

Click to go to Korais 2023 Dance Website Page to see more photos:
For the rest, I will let the Captain Stelios Tatsis say a big thank you to all participants, in Greek and English:
PHOTO: The Tatsis family celebrates

Η ωραία μας κρουαζιέρα

Του Στέλιου Τάτση

Η χθεσινή βραδιά (τιμητική μου) έμοιαζε με ένα κρουαζιερόπλοιο γεμάτο επιβάτες, με αξιόλογο πλήρωμα και Καπετάνιο τον τιμώμενο. Η κρουαζιέρα κατά γενικήν ομολογία ήταν από πάσης πλευράς επιτυχημένη. Όταν τέλειωσε η κρουαζιέρα, όλοι οι επιβάτες, κατά την έξοδό τους από το κρουαζιερόπλοιο, αποχαιρετούσαν το πλήρωμα με τα καλύτερα λόγια, έφευγαν με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Η κρουαζιέρα ήταν ένα κοκτέιλ  συναισθημάτων, συγκίνησης, χαράς , πατριωτισμού , διασκέδασης αλλά και συμβολισμού. Το πλοίο στο οποίο έγινε η κρουαζιέρα ονομάζεται  Παγχιακός “Κοραής” Νέας Υόρκης και απέδειξε πως είναι αξιόπλοο και ικανό να οργώνει την θάλασσα της ομογένειας  χάριν της Ομογένειας, της Ορθόδοξης Πίστης, της Πατρίδος και της διαιώνισης του είδους στον τεράστιο Ωκεανό της θετής Πατρίδος που ονομάζεται Αμερική.

Η κρουαζιέρα πέρα όλων των όμορφων γεύσεων είχε και ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ χαρακτήρα, ουσιαστικά ο παλιός ο Καπετάνιος (ο τιμώμενος) παρέδωσε την γέφυρα και το τιμόνι του πλοίου, στον ευέλπιδα, νέο και ικανό Καπετάνιο τον Παναγιώτη Γεραζούνη μαζί με το εκλεκτό επιτελείο του, που κατά την διάρκεια της κρουαζιέρας, οι εξετάσεις που έδωσαν βαθμολογήθηκαν με τον βαθμό ΑΡΙΣΤΑ.

Από τα βάθη της καρδιάς μου τους ευχαριστώ όλους, ξεχωριστά τον Πρόεδρο Παναγιώτη Γεραζούνη για την πρωτοβουλία της κρουαζιέρας (τιμητικής μου βραδυάς) και του υπόσχομαι πως όσο η καρδιά και ο εγκέφαλος μου (οι δείχτες της ζωής) θα είναι βηματοδότες θα είμαι δίπλα του να συμβουλεύω και να βοηθώ.

Ευχαριστώ όλους τους επιβάτες, (γνωστούς και άγνωστους) αυτής της όμορφης κρουαζιέρας κατά την οποίαν όλοι μαζί συνδυάσαμε το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Ευχαριστώ  όλους τους συνεπιβάτες Ιερείς, τον Γενικό Πρόξενο της Ελλάδος στην Νέα Υόρκη κ. Κωνσταντίνο Κωνσταντίνου, και τους Προέδρους των  ομογενειακών κοινοτήτων και οργανώσεων.

Ξεχωριστά τον φίλο συνάδελφο Νίκο Σταματάκη για την όμορφη παρουσίαση.

Επίσης την διοργανώτρια της επιτυχημένης Κρουαζιέρας, την γνωστή σε όλη την Ομογένεια και ειδική Γραμματέα του Κοραή, Ελισάβετ Τζουμάκα.

Τα παιδιά μου Ειρήνη, Μιχάλη, Κατερίνα και τα πέντε εγγόνια μου, τα στολίδια, τα λουλούδια του μπουκέτου της Κρουαζιέρας  και της ψυχής μου.

Τέλος όλους εσάς που με την συμμετοχή σας, στολίσατε το αναμνηστικό βιβλίο που εκδόθηκε προς τιμήν μου.


PHOTO: The recipients of KORAIS academic scholarships

Our Nice Cruise

By Stelios Tatsis

Last night, the dinner/dance in my honor, was like a cruise ship full of passengers, with a remarkable crew and a Captain of honor. The cruise was, by all accounts, a success. When the cruise ended, all the passengers, upon exiting the ship, said goodbye to the crew with the best words, leaving with the best impressions.

The cruise was a cocktail of emotions, excitement, joy, patriotism, and fun but also symbolism. The ship on which the cruise took place is called the Panchiaki “Korais” Society of New York. It proved that it is seaworthy and capable of plowing the sea of our community for the benefit of our community, the Orthodox Faith, the Motherland, and the perpetuation of our ethicity in the vast Ocean of the adopted Motherland called America.

The cruise, in addition to all the beautiful tastes, also had a symbolic character, essentially the old Captain (the honored one) handed over the bridge and the helm of the ship, to the hopeful, young, and capable Captain Panagiotis Gerazounis together with his excellent staff, who were graded as top rate during the cruise.

From the bottom of my heart, I thank everyone, especially President Panagiotis Gerazounis, for the initiative of the cruise (to honor me), and I promise him that as long as my heart and brain (the indicators of life) are active, I will be by his side to advise and help.

Thank you to all the passengers, (known and unknown) on this beautiful cruise during. I thank all priests, the Consul General of Greece in New York, Mr. Konstantinos Konstantinou, and the Presidents of the Greek communities and organizations.

I single out my friend and colleague Nikos Stamatakis for the beautiful presentation.

Also, the organizer of the successful Cruise, known throughout the Community and special Secretary of Korai, Elizabeth Tzoumaka.

My children Irini, Michalis, Katerina and my five grandchildren, the ornaments, the flowers of the Cruise, and the adornments of my soul.

Finally, all of you: With your participation, decorated the commemorative book that was published in my honor on the occasion of this event.


PHOTO: Stelios’ very talented granddaughter, Mikaela Astel, amazed us once again with her wonderful singing!…



Dear Friends,

We gathered here tonight to pay tribute to a distinguished member of our community, a family man, a businessman, a Chian, a good Christian, and an ideal Hellene/ Ellinas, my good friend and associate at Helleniscope, Captain Stelios Tatsis. If we were living in Classical Greece, the Captain would be the ideal citizen, described by Plato as “kalos kai agathos” or “beautiful and virtuous”… He proved it throughout his life both at a personal level, in business, and in the community.

Gifted as he always was with the talent of writing, his thoughts and opinions have had a powerful impact, and his articles touched the hearts and minds of many. One thing is to have the talent to express yourself, and quite another to have the independence and the wisdom to turn a simple article into a stirring piece… The Captain had this wisdom many years before his hair turned grey… If Archbishop Iakovos were among us here tonight, he would have a thing or two to say about the Captain’s wisdom – and how often he appreciated his straightforward and fearless views.

His wisdom was shown in his many years of serving KORAIS by turning it into a financially and socially successful organization with the help of other leaders. Above all, Captain Stelios is among the very few leaders in our community who passed the torch to the younger generation in the hands of Peter Gerazounis and the rest of the younger members of KORAIS.

I have heard Captain Stelios talk many times about the love of his life, beautiful Nina, and how lucky he was to have her as a wife and as a mother of his children, Mihalis and Irini, such a wonderful woman.  But when the two of us start talking about life’s biggest questions, another Love comes up, the Love for the Sea: the most interesting of his writings are about the years he spent at Sea as a young Captain with the Chandris Shipping company.  The sea is a unique teacher: not only it offers adventure to unknown places and people, but it forces you to remove yourself from the daily grind and think deeply about life.

And finally comes nostalgic Odysseus and the feelings we all share about our homeland Greece.  Stelios feels stronger than most in his duty to Hellenism, the “duty” to the “Race”, described by Nikos Kazantzakis as ΧΡΕΟΣ. Not one day goes by without Stelios being concerned about Greece and without trying to fulfill this duty one way or the other but primarily by writing and being active in support of Greece and his beloved Chios…

Captain, I met you only a few years ago, but I feel I have known you for many decades.  May God give you many more years to enlighten us with your wisdom and entertain us with your stories! And to fight alongside all of us the Good Fight!!




Αιδεσιμολογιώτατοι, εκπρόσωποι της Αγιωτάτης Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας  Αμερικής, Εντιμότατε Γενικέ Πρόξενε της Ελλάδος στην Νέα Υόρκη  κύριε Κωνσταντίνε Κωνσταντίνου, Αξιότιμοι κύριοι Πρόεδροι, Ομοσπονδιών, κοινοτήτων και Ομογενειακών οργανώσεων,

Aγαπητοί συνάδελφοι της ομογενειακής ενημέρωσης, γνωστοί και άγνωστοι φίλοι του Διαδικτύου, φίλες και φίλοι.

“Τας θύρας τας θύρας εν Σοφία πρόςχωμεν” ξεκίνησα την ομιλία μου με αυτή την προτροπή διότι αυτά που συνέβαιναν μέχρι τον 10 ον  αιώνα δυστυχώς συμβαίνουν και επί των ημερών μας, ο νόμος που ψηφίστηκε τελευταία από την Γερουσία σχετικά με τον γάμο είναι μια τρανή απόδειξη πως οι χριστιανοί είμεθα υπό διωγμόν.
Απόψε αισθάνομαι κάπως περίεργα, διότι ήμουν και είμαι κατά των διακρίσεων, δέχθηκα όμως ενθυμούμενος τον Όγκόλιθο των νεωτέρων χρόνων της Εκκλησίας μας, τον χαρισματικό ηγέτη, τον τελευταίο Αρχιεπίσκοπο Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιάκωβο, ο οποίος σε κατ´ιδίαν συναντήσεις μας , όταν τον έφερνα σε δύσκολη θέση, μου έλεγε Καπετάνιε ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ο σκοπός και το έργο που έχει επιτελέσει και επιτελεί ο Κοραής  διαχρονικά είναι τεράστιο.
Πίστευα και πιστεύω πως η προσφορά προσφέρεται δωρεά, δεν ανταμείβεται , αμοιβή της είναι αυτή η παράξενη η ανεξήγητη γεύση που νοιώθεις όταν την προσφέρεις. Η προσφορά έχει πολλά πρόσωπα , το πιο εύκολο είναι να κόψεις μια επιταγή και το πιό δύσκολο να βρίσκεσαι σε διαρκή πάλη , να συγκρούεσαι με οτιδήποτε και οποιονδήποτε που επιδιώκει να σου ανατρέψει τα πιστεύω σου και την ελεύθερη σκέψη, να σε τρακάρει και να σε πετάξει έξω από τον δρόμο που σου χάραξαν αυτοί που σε γέννησαν και αυτοί που σε παίδεψαν.
Η ζωή είναι ένα ταξίδι απρόβλεπτης διάρκειας που όμως πρέπει να έχει προορισμό.
Η πορεία προς τον προορισμό δεν είναι βελούδινη , είναι γεμάτη σκύλες , χάρυβδες ,
κύκλωπες και λεστριγόνες που προσπαθούν να σε ναυαγήσουν , να μην σε αφήσουν
να ολοκληρώσεις το ταξίδι σου προς την νοιτή Ιθάκη και αυτή είναι η μάχη που
πρέπει να δίνουμε σαν άτομα , αλλά και ομαδικά.
Τον επόμενο μήνα κλείνω 85 χρόνια, δεν κατάλαβα πως πέρασαν τόσο γρήγορα γιατί βρισκόμουν και βρίσκομαι σε διαρκή αγώνα. Στα πέτρινα κατοχικά χρόνια σε ηλικία 8 ετών πουλούσα τσιγάρα χύμα, ήταν σε κούτες των 100 τσιγάρων και σε ηλικία 12 ετών πουλούσα μαναβική οικογενειακής παραγωγής για να μην σαπίζουν και ολ’αυτά με την θελησή μου γιατί ήθελα να προσφέρω , να βοηθήσω τον οικογενειακό κορβανά της πολυμελούς μας οικογένειας που απαριθμούσε 13 άτομα όλα κάτω από την ίδια στέγη. Νοιώθω περίεργα γιατί γνωρίζω ότι δεν αποτελώ την εξαίρεση, όλοι δικαιούστε να σταθείτε εδώ, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, ο καθένας έχει την δική του ιστορία.
Δεν θα αναφερθώ λεπτομερώς στο κομμάτι της ζωής μου που είναι δαιδαλώδες και
πολύ μεγάλο, θέλω όμως να σταθώ σε μερικά σημεία  που τα θεωρώ σημαντικά .
Αισθάνομαι τυχερός και υπερήφανος για τους γονείς μου , τον Παπά Μιχάλη και
την Κυρά Παπαδιά Πλουμή που με γαλούχησαν, με μεγάλωσαν και με ανέθρεψαν
Αισθάνομαι τυχερός γιατί τέλειωσα ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια του
κόσμου το πάλαι ποτέ ιστορικό Γυμνάσιο Αρρένων Χίου. Ευχαριστώ τους καθηγητές
μου οι οποίοι με εκπαίδευσαν και με παίδευσαν….
Αισθάνομαι τυχερός που υπηρέτησα στο πάλαι ποτέ Βασιλικό ναυτικό , ως αξιωματικός ( σημαιοφόρος) για 30 μήνες, ήταν για μένα ένας ναός, γνώσης, διοίκησης και υπευθυνότητας.Εκεί εδιδάχθηκα πως για να σε σέβονται οι κατώτεροί σου , πρέπει πρώτα να τους σέβεσαι εσύ.
Τα χρόνια στη θάλασσα δύσκολα αλλά απέκτησα μεγάλες εμπειρίες , αισθάνομαι πως
μέσα στο κεφάλι μου κουβαλάω την γεωγραφική σφαίρα , τον Άτλαντα της γης. Στο
πλοίο το μόνο πρόβλημα που παραμένει άλυτο είναι η απόσταση που σε χωρίζει από
την οικογένειά σου. Το πρώτο μου Μπάρκο ήταν το 1956 αμέσως μόλις απεφοίτισα από το Γυμνάσιο σε ένα σαπιοκάραβο , από το οποίο σώθηκα από διαίσθηση , πολύ σύντομα αντελήφθηκα πως οι πλοιοκτήτες του το προόριζαν για τον βυθό για να εισπράξουν την
ασφάλεια . Το πως τα κατάφερα και έφυγα από το Λονδίνο πριν το βουλιάξουν είναι
μια ιστορία που μόνο μια χιώτικη αλεπού θα μπορούσε να το καταφέρει. Σ’αυτό συνέβαλε ο αείμνηστος Νίκος Γιαλούρης ο οποίος αφιλοκερδώς μου έμαθε τα βασικά αγγλικά τα οποία με βοήθησαν να μην πέσω σαν ψάρι στα δίχτυα  της βόρειας θάλασσας.  Δέκα περίπου μέρες μετά την αναχώρησή μου, το πλοίο ησύχασε στα παγωμένα νερά της βορείου θάλασσας,  βυθήστηκε.
Η γνωριμία μου με την όμορφη Ελληνοαμερικανίδα , Δέσποινα-Νίνα Βολτή  από το όμορφο νησί της Άνδρου  ήταν το μεγαλύτερο το καλύτερο δώρο που μου χάρισε ο Θεός. Παντρευτήκαμε παραμονή των Ταξιαρχών  το 1965 στον Άγιο Πολύκαρπο της
Χίου και αφού ταξίδεψα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα , ανακαλύψαμε πως δεν
μπορούσαμε να συνεχίσουμε να ζούμε χώρια . Η δύναμη της αγάπης νίκησε το
στοιχειό της θάλασσας και το 1968 ήλθαμε μαζί με την δύο ετών Ειρήνη στην
Η ΝΙΝΑ ήταν ένας Άγγελος με φτερά που πολύ συχνά μου τα δάνειζε για να παίρνω
κουράγιο να πετώ για να πραγματοποιήσω το ΟΝΕΙΡΟ μας να δημιουργήσουμε μια
οικογένεια και να ζήσουμε όλοι μαζί κάτω από την ίδια στέγη. Όταν αρρώστησε ο
καλός φίλος και συνεργάτης Κώστας Παρθένης , δακρυσμένος μου είπε:” Καπετάνιε
σε ζήλεψε η ίδια η τύχη . Η Νίνα  μπορεί να έφυγε αλλά μου άφησε άλλους επτά
Αγγέλους που η ίδια μεγάλωσε , την Ειρήνη , τον Μιχάλη , την Δέσποινα, τον Γιώργο,
τον Στέλιο, την Αγκελίνα και την Μιγκέλα και σαν Άγγελος που είναι, πετάει και θα
πετάει πάντα ανάμεσά μας και θα μας προστατεύει.
Στην Νέα Υόρκη ανακάλυψα τον Παγχιακό Σύλλογο Κοραή και έγινα μέλος  το
1969 και το 1975  έγινα Πρόεδρος. Τα δύο πρώτα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα,
δούλεψα σκληρά ευτυχώς οικονομικά είχα προχωρήσει πάρα πολύ καλά για εκείνη
την εποχή και αυτό με βοήθησε πολύ . Ένα άλλο όπλο της επιτυχίας ήταν το ταλέντο
της πένας που μου χάρισε ο Θεός , που είχε την δύναμη να ξεσηκώνει….και να τονώνει
τον άνθρωπο. Φυσικά δεν ήμουν μόνος μου βρήκα συνεργάτες που η αγάπη τους
για τον Κοραή ήταν άπύθμενη …ήταν το κουκούτσι πάνω στο οποίο ξαναβλάστησε ,
άνθησε και ξανά καρποφόρησε και να γίνει καρπός προσφοράς καλύπτοντας όλους
τους χώρους της.
Η προσφορά μπορεί να προέρχεται και από ένα μεμονωμένο άτομο αλλά μεγαλουργεί
Όταν γίνεται ομαδικά. Ο Κοραής τον οποίον υπηρέτησα και υπηρετώ  είναι μία μεγάλη
Κυψέλη στην οποίαν δεν χωρούν κηφήνες , είναι γεμάτη μέλισσες που ακατάπαυστα
εργάζονται και παράγουν μέλι , μέλι αγαθοεργίας για πολλούς.
Δέχομαι την τιμητική αυτήν διάκριση , από την οποία κρατώ ένα μικρό κομμάτι και
το υπόλοιπο το μοιράζομαι, με τους γονείς μου, την αγαπημένη μου Δέσποινα, τα
παιδιά μου και τα εγγόνια μου, όλους τους εν ζωή και αποδημήσαντες συνεργάτες μου
και τέλος όλους ΕΣΑΣ που με την παρουσία σας τιμάτε εμένα προσωπικά , αλλά και
τον Παγχιακό Κοραή , διότι η παρουσία σημαίνει ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ  και αυτό από μόνο του
είναι αρκετό για να εμψυχώνει αυτούς που τον περιβάλλουν και προσφέρουν.
Θέλω από καρδιάς να ευχαριστήσω τον Πρόεδρό μας Παναγιώτη Γεραζούνη άξιο
αντικαταστάτη του Πατέρα του Στέλιου Γεραζούνη, το Δ.Συμβούλιο που ομόφωνα
ανεγνώρισαν την προσφορά μου, όλα τα μέλη των επιτροπών , τους    χορηγούς του
λευκώματος , τα ομογενειακά μέσα ενημέρωσης και όλους ΕΣΑΣ που χάρη σε
ΣΑΣ αυτή η βραδιά έγινε μια όμορφη πραγματικότητα.
Και κάτι τελευταίο. Θέλω να γνωρίζετε πως αυτή η τιμητική διάκριση δεν θα σημάνει το τέλος της καριέρας μου στον αγαπημένο μου Κοραή. Είμαι σαν το κρασί, όσο πιο παλιό τόσο καλύτερο γίνεται .Θα είμαι μέχρι το τέλος κοντά σας να συμβουλεύω και να βοηθώ με την πείρα μου και τις εμπειρίες μου. Αυτό που κάνει μέχρι σήμερα ο καλός φίλος και συνεργάτης Χριστόφορος Στρατάκης.
Είμαι υπερήφανος και ευτυχής διότι αρκετοί νέοι πλαισιώνουν την οργάνωση και
με τις υποδομές που εμείς οι παλαιοι δημιουργήσαμε , διατηρείται ζωντανή η Ελπίδα
για τον Κοραή να γιορτάσει άλλη μία εκατονταετηρίδα και να σπάσει το φράγμα των
200 χρόνων.
Ο λαϊκός μας τραγουδοποιός Πάνος Γαβαλάς  είχε γράψει ένα τραγούδι που ξεκινούσε με τα
  λόγια : “ ότι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο”.  Εγώ αντιστρέφω τον στίχο και λέγω: “ ότι αρχίζει   με πόνο τελειώνει ωραία” και αυτή η όμορφη  βραδυά στο λυκόφως της ζωής μου το  επιβεβαιώνει.
   Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς.

PHOTO: Tatsis, father and son, close the evening with dancing!…


  1. Congratulations to Captain Stelios …
    I assume he’s a man of the Church and hope he can teach Greek women dancing to be mindful to clothe themselves Modestly;
    they need a more sophisticated fashion sense.
    Elegant women, especially Orthodox women shouldn’t wear dresses above the knee.
    In truth, “clothes do make the man”.
    Just sayin…

      • but don’t mess with tall Greek Evzones in skirts –
        Scottish men wear skirts
        both only in celebrations=
        Scotland’s affinity
        with Greeks.

        • Please allow me to continue this entertaining conversation by reminding you that “Scotia” is the Greek name for Scotland, and it means “darkness”, very appropriate, don’t you think? Others have studied locality names in Scotland that seem to have Greek origins… But we have many hints from Homer that Greeks approached the British Isles before the start of the Bronze Age. They needed the tin that was plentiful there (the Greek name for tin was “kassiteros” and the early name for the British Isles was “Kassiterides Nisoi”). They had plenty of copper in their part of the world (the name of Cyprus itself means copper – that’s how plentiful it was). They mixed their copper with British tin – and voila! They had Bronze!

  2. Each and every woman both young and old- without a doubt were all dressed beautifully, and appropriately for their age group. In the 60’s and 70’s, miniskirts were worn- always in good/decent taste and good heart.
    All women were “covered” modestly at this exemplary, Honorary/Tribute. Chians know how to dress for the occasion!

  3. Ειμαστε τυχεροι οι Ομογενεις διοτι εκτος απο τον Στελιο Τατση εχουμε και τον αδελφο του τον ΠαπαΛευτερη Τατση στην Μελβουρνη της Αυστραλιας του όποιου το εργο περιγραφει ως εξης ο Στελιος Τατσης:
    “η τεράστια περιουσία που δημιούργησε ο Παπά Λευτέρης
    Ξεκίνησε από ένα μικρό δωμάτιο πριν 50 περίπου χρόνια σε μια περιοχή σχεδόν ακατοίκητη και με την βοήθεια της Παναγιάς και την αγάπη του κόσμου έγινε το τεράστιο θαύμα που απολαμβάνουν οι ομογενείς της Μελβούρνης που κατακλύζουν τα Σαββατοκύριακα το περιβόλι της Παναγιάς -της Καμαριανης.Δεν ήταν τυχαία η επιλογή του να πάει εκεί τον καθοδήγησε η Παναγιά. Εκείνον τον καιρό ο Παπά Λευτέρης ήταν Ιερατικός Προϊστάμενος στον Καθεδρικό ναό της Μελβούρνης Άγιο Ευστάθιο, λόγω του υγρού κλίματος αρρώστησαν τα παιδιά του με άσμα και ο γιατρός του είπε, πως ο μόνος τρόπος να τα σώσεις είναι να πάρεις την οικογένειά σου και να πας στα βουνά. Παράτησε τα υψηλά του καθήκοντα και επήγε στον Κόκκινο Λόφο – Red Hill – (αξιώθηκα και τον επισκέφθηκα με τ’αδέλφια μου όταν πάντρεψε την κόρη του Μαρκέλλα), μια περιοχή που ήταν εντελώς αγροτική, σχεδόν ακατοίκητη και χωρίς κανέναν ομογενή, ο κόσμος όμως τον ακολούθησε και σιγά σιγά πολλοί μετακόμισαν εκεί η έχτισαν εξοχικά σπίτια για να είναι κοντά στον Παπά Λευτέρη και την Παναγιά.
    Ξεκίνησε με ένα δωμάτιο και ένα μικρό οικόπεδο, με την βοήθεια της Παναγιάς και την αγάπη του κόσμου, έχτισε μεγάλη Εκκλησία, μεγάλο κοινοτικό κέντρο, τεράστιους κήπους και τεράστια έκταση περίπου εξήντα στρεμμάτων. Έχει διευκολύνσεις για τους ηλικιωμένους στους οποίους προσφέρει γεύματα και Αγάπη.”

  4. Η Αδαμαντια Σπαθατου φιλολογος Αρχαιολογος στην Ελλαδα εγραψε:
    υγχαρητήρια για τις δράσεις σας που και συνοχή κι ευαισθησία αποδεικνύουν,
    αλλά και παραδειγματική ώθηση για συνέχεια τέτοιων ενεργειών υποδεικνύουν…
    Μπράβο σας…
    Α. Σ.


Please enter your comment!
Please enter your name here