Μια αληθινή ιστορία: Ο τρομοκράτης των κληρικών…

ονόματα και θα αφήσω την φαντασία σας να μαντέψει, ποιός είναι και που ποιμαντορεί ο Τρομοκράτης  των κληρικών και των αληθινών δημοσιογράφων.

Κάποτε ένα  αθώο παληκάρι με ψυχή (δύναμη) λέοντα κατά την χρονική διάρκεια των Γυμνασιακών του σπουδών, ονειρευόταν  μόλις τελειώσει το Γυμνάσιο, να μπαρκάρει και να ζήσει το τερπνόν μετά του ωφελίμου, να γνωρίσει τον κόσμο που κουβαλούσε γεωγραφικά
στο μυαλό του και να γίνει εμποροπλοίαρχος. Τέλειωσε το Γυμνάσιο (λύκειο σήμερα) και αμέσως βρήκε πλοίο στο οποίο εναυτολογήθηκε, δόκιμος πλοίαρχος. Άλλα επεδίωκε ο ίδιος
και για άλλα τον προόριζε η μοίρα του, η Θεία Πρόνοια, ο Θεός, ο οποίος γνωρίζει ποιός είναι ο κατάλληλος, ο έμπιστος που θα τον υπηρετήσει χωρίς ανταλλάγματα και χωρίς να λυγίσει και να γίνει κάποια μέρα ο ευλογημένος ο εκλεκτός και να βρεθεί εκ δεξιών του Πατρός.

Οργωνε τις θάλασσες ο δόκιμος, γνώρισε λιμάνια και τόπους μακρινούς, ανθρώπους που ξεχώριζαν για τα διαφορετικά χρώματα, συνήθειες και συμπεριφορές και το μυαλό του γέμιζε με σκέψεις που προσπαθούσε να βάλλει σε τάξη και η αδυναμία του αυτή τον οδηγούσε σε αδιέξοδο που ήταν η πόρτα που άνοιγε για να δει το μεγαλείο του Θεού. Στα λογκάδα ταξίδια που έβλεπε μόνο ουρανό και θάλασσα, μελετούσε αυτό το άγνωςτο χέρι που φιλοτέχνησε αυτόν τον όμορφο κόσμο και κατέληγε  στο συμπέρασμα  της υπάρξεως και της Παντοδυναμίας του Θεού. Κάποτε (πριν περίπου 60 χρόνια) το πλοίο στο οποίον υπηρετούσε, πλεύρισε και έδεσε στο μουράγιο ενός λιμανιού μιας απομεμακρυσμένης χώρας. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό του πως αυτή η χώρα θα γινότανε η δεύτερη
Πατρίδα του και να υπηρετήσει και να αναδείξει την Εκκλησία του Χριστού η οποία εκείνον τον καιρό βρισκόταν στα σπάργανα.

Παπαδοπαίδι όπως ήταν την Κυριακή επισκέφτηκε την Εκκλησία στάθηκε στο αναλόγιο και συμμετείχε φωνητικά στην ακολουθία. Ήταν το πρώτο Θεϊκό φώτισμα και βάπτισμα που τον έκανε να εγκαταλείψει την θάλασσα και σαν ένας άλλος Αλιεύς να αλιεύει ψυχές να μεγαλώνουν και να πληθαίνουν χάριν της αγάπης των πιστών οι εκκλησιές σε σημείο που
η Εκκλησία αυτής της χώρας να γίνει μία από τις μεγαλύτερες, Επαρχίες του Οικουμενικού θρόνου.

Μεταξύ των επτά Εκκλησιών που χτίστηκαν με τις δυνάμεις τις δικιές του και του Θεού είναι και μια η οποία μέχρι πρότινος ήταν το καμάρι  του ιδίου και όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών που ζούν σ’αυτήν την μακρυνή χώρα και στην οποίαν ήταν ο ίδιος για πάρα πολλά χρόνια Εφημέριος , αλλά και καθημερινός εργάτης, που με τις δικές του δυνάμεις φρόντιζε και συντηρούσε. Ήταν ένας μικρός επίγειος Παράδεισος.

Δυστυχώς  οι ζηλωτές δεν λείπουν από την ράτσα μας όπου και αν αυτή υπάρχει, οι οποίοι γίνονται οπαδοί του εφιάλτη. Ο επικεφαλής  της Εκκλησίας αυτής απεδήμησε εις κύριον πρόσφατα και ο αντικαταστάτης του ο οποίος ευρίσκετο εις επαφήν με το Ιερατείον ήταν καλά ενημερωμένος για τον βίον και την πολιτεία ….του Ιερέα που λάτρευαν και λατρεύουν
οι Πιστοί της Ορθόδοξης αυτής Επαρχίας. Έφθασε ο νέος και άμεσα δημιούργησε κλίμα διώξεως όσπου η αξιοπρέπεια του καταξιωμένου Ιερέα τον ανάγκασε να παραιτηθεί
με αποτέλεσμα ο μικρός αυτός Επίγειος Παράδεισος να πέσει μόνιμα σε χειμερινή νάρκη και που δεν τυγχάνει καμιάς φροντίδας. Ο εν λόγω κληρικός είχε βοηθήσει πλείστους συναδέλφους του, όμως στην καταδίωξή του, όλοι έκαναν αυτό που είχε κάνει ο Πέτρος στον Κύριό του, τον Χριστό πρίν αλέκτωρ φωνήσει. Βλέπετε η καρέκλα έχει περισσότερη αξία από την τιμή και την αξιοπρέπεια.

Θα τελειώσω με την αναφορά μου σε ένα γεγονός που παρά την διαβεβαίωση που έδωσα σ’αυτόν που μου την είπε, αδυνατώ να κρατήσω την υπόσχεσή μου και το μόνο που θα κάνω είναι να μην αναφέρω το όνομά του. Κατά τις θερινές μου διακοπές στην Πατρίδα, έλαβα ένα τηλεφώνημα από κάποιον νέο που ζει στην μακρυνή χώρα και μου ζήτησε να με δεί έστω και για λίγο γιατί ήθελε να με γνωρίσει λόγω του ότι διάβαζε τα κείμενά μου.

Βρεθήκαμε φάγαμε τα μπαρμπουνάκια μας που τα συνοδεύσαμε με ντόπιο κρασάκι και κατά την διάρκεια του φαγητού μου διηγήθηκε αυτό που ήθελε να μου πει. Κύριε Στέλιο μου λέγει, εγώ αυτόν τον  εκλεκτό Παπά για τον οποίον έχετε αναφερθεί στα κείμενά  σας τον γνωρίζω γιατί όταν πήγαμε όλοι η οικογένεια σ’αυτήν την χώρα ο Πατέρας μου ήταν
κληρικός και ήταν σε μια κοινότητα που δεν μπορούσαμε να ζήσουμε και αυτός ο κληρικός μερίμνησε και πήρε μετάθεση σε καλή ενορία και ζούμε αξιοπρεπώς και δεν μου αρέσει που κανένας Παπάς δεν τον υπεστήριξε  για να μην δυσαρεστήσουν τον μεγάλο …. ανάμεσα σ’αυτούς είναι και ο Πατέρας μου και ειλικρινά ντρέπομαι γι’αυτόν. Δυστυχώς ο κλήρος είναι τρομοκρατημένος.

Όταν το παιδί φτάνει στο σημείο να μιλά έτσι για τον Πατέρα του εγώ δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο, τα συμπεράσματα δικά σας.
Αλιεύς……