EDITOR’S NOTE: A top-rated analysis by Pepe Escobar based on very recent developments. First, Erdogan in the meeting with Zelensky in Kyiv this week pushed mostly the Russian agenda: Peace through talks between Russia and Ukraine that he can host, keeping the Minsk agreements. Second, as the talented reader of tea leaves that Erdogan is, he smells the swing of international power towards Eurasia and he is positioning Turkey as a possible regional power…  Pepe Escobar very aptly uses the terms “sultan” and “swing” to remind us of an old hit by the Dire Straights… Enjoy it at the end of this post…

This article first appeared in cradle.com, then in thesaker.is and unz.com

TRANSLATION IN GREEK FOLLOWS – ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ

==========================

Erdogan in Kiev, Putin in Beijing: can neo-Ottomanism fit into Greater Eurasia?

As the world turns further over monumental announcements from the Putin-Xi summit in Beijing, Turkey’s Erdogan keeps walking a thinning tightrope between NATO and Eurasia.  Crossposted with The Cradle.

By Pepe Escobar

The Chinese year of the Black Water Tiger started with a big bang – a live Beijing summit between Russian President Vladimir Putin and his Chinese counterpart Xi Jinping – and a minor bang – Turkish President Recep Tayyip Erdogan in Kiev, Ukraine. And yes, it’s all interlinked.

Kremlin foreign policy adviser Yuri Ushakov had revealed in advance that Putin-Xi would release a very important “joint statement on international relations entering a new era,” with Russia and China in synch “on the most important world problems, including security issues.”

Foreign Ministers Sergey Lavrov and Wang Yi, who worked non-stop prior to the summit, met the day before in Beijing to finalize the joint statement. Wang stressed the increasing interconnection of the Belt and Road Initiative (BRI) with the Eurasia Economic Union (EAEU), and much to the interest of the Global South, referred to extensive discussions on BRICS cooperation, Ukraine, Afghanistan, and the Korean Peninsula.

The Russia-China joint statement (here, in Russian) did not cut any corners. The two global powers, among the summit’s key takeaways, are against NATO expansion; favor the UN and “justice in international relations;” will fight “interference in the internal affairs of sovereign countries;” oppose “external forces” undermining national security; and are resolutely against color revolutions.

Putin Op-Ed published by Xinhua detailed the full spectrum of the Sino-Russian discussions at the highest level – from the drive to “strengthen the central coordinating role of the United Nations in global affairs and to prevent the international legal system, with the UN Charter at its center, from being eroded,” to “consistently expanding the practice of settlements in national currencies and creating mechanisms to offset the negative impact of unilateral [US] sanctions.”

Putin resolutely defined China as “our strategic partner in the international arena,” and stressed how he and Xi “hold largely the same views on addressing the world’s problems.”

He said this strategic partnership is “sustainable, intrinsically valuable, not affected by the political climate and not aimed against anyone. It is underpinned by respect, regard for each other’s core interests, adherence to international law and the UN Charter.”

The Global South – and possibly swathes of Europe, now facing a frigid winter with hiked fuel prices because of the stand off over Ukraine – will not fail to compare it with NATO’s worldview.

Meanwhile, in Kiev, Erdogan and Zelensky were reviewing the Turkish-Ukrainian strategic partnership.

Erdogan did perform quite a feat in Kiev. He called for “a “peaceful and diplomatic solution” in Ukraine, not exactly following the relentless War Inc. narrative. He even said the solution should be found “within the framework of the Minsk agreements, on the basis of Ukraine’s territorial integrity and international law.”

That happens to exactly tie in with Moscow’s view. Kremlin spokesman Dmitry Peskov had previously commented, “if Turkey could encourage Kiev to implement the Minsk deal, Moscow would welcome this development.”

The Sultan swing again

So enter Erdogan as benign messenger/peacemaker – the latest twist in the fascinating, never-ending saga of what could be interpreted as his search for a more refined post-neo-Ottomanism stance in foreign policy.

Well, it’s not that simple. Erdogan, even before landing in Kiev, affirmed that Ankara is ready to host a live Putin-Zelensky meeting or even “talks at the technical level.”

That was his cue to promote a possible Putin jaunt to Ankara after his meeting with Xi in Beijing: “Mr. Putin told us that he will visit Turkey after his visit to China.”

Erdogan did invite Putin in late January. The Kremlin confirms no date has been set yet.

The ostensible purpose of Erdogan’s visit to Kiev, part of a High-Level Strategic Council, was to sign a so-called New Generation Free Trade Agreement, including the very tricky – for Moscow – joint production of Bayraktar drones, manufactured by Baykar Makina, a company owned by none other than Erdogan’s son-in-law Selcuk Bayraktar.

Yes, in Erdoganistan it’s all in the family. And the problem is that the Bayraktar TBT 2 combat drone – like those sold to Ukraine since 2018 – will continue to be used against the civilian population of Donetsk. Lavrov and even Putin himself have been very vocal about it vis-a-vis Ankara.

Erdogan’s geopolitical tightrope walking includes Russian S-400s in and US F-35s out, receiving Russian gas and nuclear technology while selling those Bayraktars to Russia’s enemies, and even the support, expressed by Turkish Defense Minister Hulusi Akar in late January, to the 1936 Montreux Convention, which is very specific on restricting NATO in the Black Sea: “It is out of the question to give up on [Montreux] under today’s conditions.”

NATO’s headquarters in Brussels won’t be amused.

Up to now, Erdogan and his Justice and Development Party (AKP) had been actively ditching Montreux to the benefit of the still far-fetched Canal Istanbul linking the Mediterranean to the Black Sea, “entirely under Turkey’s sovereignty,” according to Erdogan – obviously a very juicy deal from NATO’s point of view. Yet the fact is Ankara, mired in an economic/financial swamp, has no means to build the Canal.

The geopolitical tightrope walking still leaves in the balance the real objectives of the Organization of Turkic States (OTS), formerly Turkic Council, which crystallizes the pull of pan-Turkism – or pan-Turanism. It has already gone beyond last year’s Susha Declaration, which solidified a Turk-Azeri “one nation, two states;” it now encompasses these two plus Kazakhstan, Uzbekistan and Kyrgyzstan, and has been actively courting Hungary, Afghanistan, Turkmenistan and – last but not least – Ukraine.

The OTS met in a tightly secured island in Istanbul last November. They discussed in detail the fact that the extremely complex political environment in Taliban Afghanistan might spill over new instances of terrorism and uncontrolled migration. There were no leaks about future, practical OTS steps.

Way more than a bridge connecting Asia Minor and the Caucasus to Central Asia, or a sort of benign form of “dialogue” between the south Caucasus and Central Asia, the OTS, in theory, carries all the trappings of a bloc from the Black Sea to Xinjiang, under a not-too-disguised Turkish hegemony, which implies a serious Trojan Horse element: a NATO presence.

It remains to be seen how the OTS would interface with the Shanghai Cooperation Organization (SCO), which congregates the “stans” as full members, as well as Iran – but not Turkey, which is just an observer. The SCO top powers are of course Russia and China, which in no way would allow, for instance, the Caspian to be open to western predatory policies, infringement of Russian and Iranian spheres of influence, and most of all a ‘security’ bloc with NATO ‘leading from behind.’

The talk in those palace corridors

It’s quite enlightening to assess how Erdogan media – over 90% fully controlled across Turkey – mirrors what may be the real calculations swirling in the corridors of that 1000-room Sultanesque palace in Ankara.

They see that Russia “invaded Crimea, and annexed eastern Ukraine,” and is trying to “solidify its position in the Black Sea and Eastern Europe.” At the same time, they see the Empire instrumentalizing Turkey as a mere ‘frontline’ in a larger war, with NATO’s strategy to ‘besiege’ Russia and China also being applied against Turkey.

So “the fear of Turkey is now as strong as the fear of Russia and China.”

They seem to understand that if War Inc. gets what it desperately wants, “the Black Sea will be transformed into the Eastern Mediterranean. The US and Europe fully settling into the Black Sea means they will never leave.” That “could lead to Turkey’s destruction in the medium and long term.”

And then there’s the crucial twist: “Ukraine cannot stop Russia. But Turkey can.” That is exactly what Erdogan is playing at. “The US and Europe must be thwarted from settling into the Black Sea. Turkey-Russia relations must be preserved.” The problem is how “Ukraine’s integrity and defense must be supported.”

All of the above perfectly ties in with Erdogan, back from Kiev with all rhetorical guns blazing, blasting that the West wants to “worsen” the Ukrainian crisis. Erdogan media frames it as “a game is being set to drive Turkey against Russia.”

Erdogan so far never really challenged the ‘rules-based international order.’ He always made a point of addressing two different messages to East and West. To Asia, the emphasis was on anti-imperialism, the dire consequences of colonialism, the Israeli apartheid state and western Islamophobia. To the West, he impressed his own version of dialogue of civilizations (and was branded as “an autocrat”).

Ultimately Erdogan is not west-toxified, much to the contrary. He sees the US-led order as a neocolonial power only interested in pillaging the resources of the lands of Islam. Of course he’s handicapped culturally – adhering, at best, to memorizing Quranic verses, listening to Ottoman military music and having his photo taken with the odd Turkish pop star. He doesn’t read; it’s all about instinct.

A conversation about Erdoganian neo-Ottomanism in Istanbul’s Grand Bazaar beats any think tank analysis. Bazaaris tell us it’s something in constant flux. In foreign policy terms, it migrated from pro-EU to frustration for being excluded, coupled with the certainty that Turkey is fed up with being a US client state. It’s as if Erdogan, instinctively, has grasped the collective west’s current, abysmal strategic debacle – thus his effort, now, to build some strategic cooperation with Russia-China.

Has he undergone a conversion though? Considering his legendary volatility, all bets are off. Erdogan has a long memory, and has not forgotten that Putin was the first world leader to condemn the – botched – 2016 coup attempt by the usual intel suspects, and support him personally.

It’s still a long way for Erdogan’s Turkey to become a strategic partner to Russia. Yet he has a knack of knowing which way the geopolitical winds are blowing – and that points to Eurasia integration, the Russian-conceptualized Greater Eurasia Partnership, and the primacy of the Russia-China strategic partnership manifested through BRI, EAEU and the SCO.

There’s even an Eurasianist mini-boom in Turkey. They are secular; anti-NATO – just like Russia-China; consider the Empire as the undisputed troublemaker in West Asia; and want closer ties with Moscow and Tehran.

In Nostalgia for the Empire: The Politics of Neo-Ottomanism, M. Hakan Yavuz argues that “neo-Ottomanism constitutes a web of interrelationships between the dominant discourse of Islamism, the residual memories of Ottoman grandeur, and the prominent desire to reconstitute the Turkish nation as a regional power with historic roots.”

The money quote is “regional power”. Why not a strong “regional power” deeply integrated into a strong Greater Eurasia – instead of a mere (decaying) western vassal? No wonder Erdogan is dying to hang out with Putin in Ankara.

================================

================================

Ερντογάν στο Κίεβο, Πούτιν στο Πεκίνο: μπορεί ο νεο-οθωμανισμός να χωρέσει στην Μεγάλη Ευρασία;

Καθώς ο κόσμος στρέφεται περαιτέρω στις μνημειώδεις ανακοινώσεις από τη σύνοδο κορυφής Πούτιν-Σι στο Πεκίνο, ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν συνεχίζει να ακροβατεί σε ένα λεπτό σχοινί μεταξύ ΝΑΤΟ και Ευρασίας. 

Του Pepe Escobar

Το κινεζικό έτος της  Μαύρης Τίγρης ξεκίνησε με μεγάλη έκρηξη – ζωντανή σύνοδο κορυφής στο Πεκίνο μεταξύ του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και του Κινέζου ομολόγου του Σι Τζινπίνγκ – και μια μικρή έκρηξη – του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο Κίεβο της Ουκρανίας. Και ναι, είναι όλα αλληλένδετα.

Ο σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του Κρεμλίνου Γιούρι Ουσάκοφ είχε αποκαλύψει εκ των προτέρων ότι ο Πούτιν-Σι θα εκδώσει μια πολύ σημαντική «κοινή δήλωση για τις διεθνείς σχέσεις που εισέρχονται σε μια νέα εποχή», με τη Ρωσία και την Κίνα να συγχρονίζονται «για τα πιο σημαντικά παγκόσμια προβλήματα, συμπεριλαμβανομένων των ζητημάτων ασφάλειας».

Οι υπουργοί Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και Γουάνγκ Γι, οι οποίοι εργάζονταν ασταμάτητα πριν από τη σύνοδο κορυφής, συναντήθηκαν την προηγούμενη μέρα στο Πεκίνο για να οριστικοποιήσουν την κοινή δήλωση. Ο Wang τόνισε την αυξανόμενη διασύνδεση της Πρωτοβουλίας Belt and Road (BRI) με την Eurasia Economic Union (EAEU) και το ενδιαφέρον του Παγκόσμιου Νότου, αναφέρθηκε σε εκτενείς συζητήσεις για τη συνεργασία BRICS, την Ουκρανία, το Αφγανιστάν και την Κορεατική Χερσόνησο.

Η κοινή δήλωση Ρωσίας-Κίνας δεν τσιγκουνεύτηκε σε εκφρστικότητα. Οι δύο παγκόσμιες δυνάμεις, μεταξύ των βασικών στόχων της συνόδου κορυφής, είναι κατά της επέκτασης του ΝΑΤΟ. υπέρ των Ηνωμένων Εθνών και της «δικαιοσύνης στις διεθνείς σχέσεις» θα καταπολεμήσει την «παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις κυρίαρχων χωρών». να αντιταχθεί στις «εξωτερικές δυνάμεις» που υπονομεύουν την εθνική ασφάλεια· και είναι αποφασιστικά ενάντια στις έγχρωμες επαναστάσεις.

Ένα άρθρο του Πούτιν που δημοσιεύτηκε από το Xinhua περιελάμβανε λεπτομερώς το πλήρες φάσμα των σινο-ρωσικών συζητήσεων στο υψηλότερο επίπεδο – από την προσπάθεια «να ενισχυθεί ο κεντρικός συντονιστικός ρόλος των Ηνωμένων Εθνών στις παγκόσμιες υποθέσεις και να αποτραπεί το διεθνές νομικό σύστημα, με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών στο επίκεντρό του, από τη διάβρωση», στη «συνεπή επέκταση της πρακτικής των διακανονισμών σε εθνικά νομίσματα και τη δημιουργία μηχανισμών για την αντιστάθμιση του αρνητικού αντίκτυπου των μονομερών κυρώσεων [των ΗΠΑ]».

Ο Πούτιν όρισε αποφασιστικά την Κίνα ως «στρατηγικό μας εταίρο στη διεθνή σκηνή» και τόνισε πώς αυτός και ο Σι «έχουν σε μεγάλο βαθμό τις ίδιες απόψεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του κόσμου».

Είπε ότι αυτή η στρατηγική συνεργασία είναι «βιώσιμη, εγγενώς πολύτιμη, δεν επηρεάζεται από το πολιτικό κλίμα και δεν στοχεύει σε κανέναν. Υποστηρίζεται από τον σεβασμό, τον σεβασμό του ενός για τα βασικά συμφέροντα του άλλου, την τήρηση του διεθνούς δικαίου και του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών».

Ο Παγκόσμιος Νότος – και πιθανώς ολόκληρα τμήματα της Ευρώπης, που αντιμετωπίζουν τώρα έναν ψυχρό χειμώνα με αυξημένες τιμές καυσίμων λόγω της αντιπαράθεσης για την Ουκρανία – δεν θα παραλείψει να το συγκρίνει με την κοσμοθεωρία του ΝΑΤΟ.

Εν τω μεταξύ, στο Κίεβο, ο Ερντογάν και ο Ζελένσκι αναθεώρησαν τη στρατηγική συνεργασία Τουρκίας-Ουκρανίας.

Ο Ερντογάν έκανε ένα μεγάλο κατόρθωμα στο Κίεβο. Κάλεσε για «μια «ειρηνική και διπλωματική λύση» στην Ουκρανία, όχι ακριβώς ακολουθώντας το αδυσώπητο αφήγημα της War Inc.. Είπε μάλιστα ότι η λύση θα πρέπει να βρεθεί «στο πλαίσιο των συμφωνιών του Μινσκ, στη βάση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας και του διεθνούς δικαίου».

Αυτό συμβαίνει να συνδέεται ακριβώς με την άποψη της Μόσχας. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ είχε σχολιάσει προηγουμένως, «αν η Τουρκία μπορούσε να ενθαρρύνει το Κίεβο να εφαρμόσει τη συμφωνία του Μινσκ, η Μόσχα θα καλωσόριζε αυτή την εξέλιξη».

Η σουλτανική κούνια πάλι

Μπείτε λοιπόν στον Ερντογάν ως καλοήθης αγγελιοφόρος/ειρηνοποιός – η τελευταία ανατροπή στο συναρπαστικό, ατελείωτο έπος αυτού που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως η αναζήτησή του για μια πιο εκλεπτυσμένη μετα-νεο-οθωμανική στάση στην εξωτερική πολιτική.

Λοιπόν, δεν είναι τόσο απλό. Ο Ερντογάν, ακόμη και πριν προσγειωθεί στο Κίεβο, επιβεβαίωσε ότι η Άγκυρα είναι έτοιμη να φιλοξενήσει ζωντανή συνάντηση Πούτιν-Ζελένσκι ή ακόμα και «συνομιλίες σε τεχνικό επίπεδο».

Αυτό ήταν το σύνθημά του για να προωθήσει μια πιθανή εκδρομή του Πούτιν στην Άγκυρα μετά τη συνάντησή του με τον Σι στο Πεκίνο: «Ο κ. Ο Πούτιν μας είπε ότι θα επισκεφθεί την Τουρκία μετά την επίσκεψή του στην Κίνα».

Ο Ερντογάν κάλεσε τον Πούτιν στα τέλη Ιανουαρίου. Το Κρεμλίνο επιβεβαιώνει ότι δεν έχει οριστεί ακόμη ημερομηνία.

Ο φαινομενικός σκοπός της επίσκεψης του Ερντογάν στο Κίεβο, μέρος ενός Στρατηγικού Συμβουλίου Υψηλού Επιπέδου, ήταν η υπογραφή της λεγόμενης Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου Νέας Γενιάς, συμπεριλαμβανομένης της πολύ δύσκολης –για τη Μόσχα– κοινής παραγωγής drones Bayraktar, που κατασκευάζει η Baykar Makina, μια εταιρεία που δεν ανήκει σε κανέναν άλλον από τον γαμπρό του Ερντογάν, Σελτζούκ Μπαϊρακτάρ.

Ναι, στο Ερντογάν είναι όλα στην οικογένεια. Και το πρόβλημα είναι ότι το μαχητικό drone Bayraktar TBT 2 – όπως αυτά που πωλήθηκαν στην Ουκρανία από το 2018 – θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται εναντίον του άμαχου πληθυσμού του Ντόνετσκ. Ο Λαβρόφ και ακόμη και ο ίδιος ο Πούτιν το έχουν εκφράσει πολύ έντονα σε σχέση με την Άγκυρα.

Το γεωπολιτικό σχοινάκι του Ερντογάν περιλαμβάνει ρωσικά S-400 και αμερικανικά F-35 έξω, λήψη ρωσικού φυσικού αερίου και πυρηνικής τεχνολογίας ενώ πουλούσε αυτά τα Bayraktar στους εχθρούς της Ρωσίας, ακόμη και την υποστήριξη, που εξέφρασε ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Hulusi Akar στα τέλη Ιανουαρίου, στο 1936 Η Σύμβαση του Μοντρέ, η οποία είναι πολύ συγκεκριμένη για τον περιορισμό του ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα: «Δεν αποκλείεται να εγκαταλείψουμε το [Μοντρέ] υπό τις σημερινές συνθήκες».

Στα κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες δεν θα διασκεδάσουν

Μέχρι τώρα, ο Ερντογάν και το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) είχαν εγκαταλείψει ενεργά το Μοντρέ προς όφελος του ακόμα τραβηγμένου καναλιού της Κωνσταντινούπολης που συνδέει τη Μεσόγειο με τη Μαύρη Θάλασσα, «εξ ολοκλήρου υπό την κυριαρχία της Τουρκίας», σύμφωνα με τον Ερντογάν – προφανώς μια πολύ ζουμερή συμφωνία από τη σκοπιά του ΝΑΤΟ. Ωστόσο, το γεγονός είναι ότι η Άγκυρα, βυθισμένη σε έναν οικονομικό/οικονομικό βάλτο, δεν έχει κανένα μέσο να χτίσει το κανάλι.

Το γεωπολιτικό σχοινί αφήνει ακόμα στην ισορροπία τους πραγματικούς στόχους του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών (OTS), πρώην Τουρκικού Συμβουλίου, που αποκρυσταλλώνει την έλξη του παντουρκισμού – ή παντουρανισμού. Έχει ήδη προχωρήσει πέρα ​​από την περσινή Διακήρυξη της Σούσα, η οποία εδραίωσε ένα Τουρκοαζέρικο «ένα έθνος, δύο κράτη». τώρα περιλαμβάνει αυτά τα δύο συν το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν και το Κιργιστάν, και φλερτάρει ενεργά την Ουγγαρία, το Αφγανιστάν, το Τουρκμενιστάν και – τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό – την Ουκρανία.

Οι OTS συναντήθηκαν σε ένα στενά προστατευμένο νησί στην Κωνσταντινούπολη τον περασμένο Νοέμβριο. Συζήτησαν λεπτομερώς το γεγονός ότι το εξαιρετικά περίπλοκο πολιτικό περιβάλλον στους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν μπορεί να διαχυθεί σε νέα κρούσματα τρομοκρατίας και ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Δεν υπήρξαν διαρροές σχετικά με μελλοντικά, πρακτικά βήματα OTS.

Πολύ περισσότερο από μια γέφυρα που συνδέει τη Μικρά Ασία και τον Καύκασο με την Κεντρική Ασία, ή ένα είδος καλοήθους «διαλόγου» μεταξύ του νότιου Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας, το OTS, θεωρητικά, φέρει όλα τα εμπόδια ενός μπλοκ από τη Μαύρη Θάλασσα. στο Xinjiang, κάτω από μια όχι πολύ συγκαλυμμένη τουρκική ηγεμονία, που συνεπάγεται ένα σοβαρό στοιχείο Δούρειου Ίππου: μια παρουσία του ΝΑΤΟ.

Μένει να δούμε πώς θα συνδεθεί το OTS με τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO), ο οποίος συγκεντρώνει τους «stans» ως πλήρη μέλη, καθώς και το Ιράν – αλλά όχι την Τουρκία, η οποία είναι απλώς ένας παρατηρητής. Οι κορυφαίες δυνάμεις της SCO είναι φυσικά η Ρωσία και η Κίνα, οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν θα επέτρεπαν, για παράδειγμα, η Κασπία να είναι ανοιχτή στις δυτικές ληστρικές πολιτικές, στην παραβίαση των ρωσικών και ιρανικών σφαιρών επιρροής, και κυρίως σε ένα μπλοκ «ασφάλειας» με Το ΝΑΤΟ «ηγείται από πίσω».

Η συζήτηση στους διαδρόμους του παλατιού

Είναι πολύ διαφωτιστικό να αξιολογούμε πώς τα μέσα ενημέρωσης του Ερντογάν –πάνω από το 90% πλήρως ελεγχόμενα σε όλη την Τουρκία– αντικατοπτρίζουν τους πραγματικούς υπολογισμούς που στροβιλίζονται στους διαδρόμους αυτού του σουλτανικού παλατιού 1000 δωματίων στην Άγκυρα.

Βλέπουν ότι η Ρωσία «εισέβαλε στην Κριμαία και προσάρτησε την ανατολική Ουκρανία» και προσπαθεί «να εδραιώσει τη θέση της στη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Ευρώπη». Ταυτόχρονα, βλέπουν την αυτοκρατορία να εργαλοποιεί την Τουρκία ως μια απλή «μετωπική γραμμή» σε έναν μεγαλύτερο πόλεμο, με τη στρατηγική του ΝΑΤΟ να «πολιορκήσει» τη Ρωσία και την Κίνα να εφαρμόζεται επίσης εναντίον της Τουρκίας.

Έτσι, «ο φόβος της Τουρκίας είναι τώρα τόσο δυνατός όσο ο φόβος της Ρωσίας και της Κίνας».

Φαίνεται να καταλαβαίνουν ότι αν η War Inc. πάρει αυτό που απεγνωσμένα θέλει, «η Μαύρη Θάλασσα θα μετατραπεί σε Ανατολική Μεσόγειο. Η πλήρης εγκατάσταση των ΗΠΑ και της Ευρώπης στη Μαύρη Θάλασσα σημαίνει ότι δεν θα φύγουν ποτέ». Αυτό «θα μπορούσε να οδηγήσει στην καταστροφή της Τουρκίας μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα».

Και μετά υπάρχει η κρίσιμη ανατροπή: «Η Ουκρανία δεν μπορεί να σταματήσει τη Ρωσία. Αλλά η Τουρκία μπορεί». Αυτό ακριβώς παίζει ο Ερντογάν. «Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη πρέπει να αποτραπούν από το να εγκατασταθούν στη Μαύρη Θάλασσα. Οι σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας πρέπει να διατηρηθούν». Το πρόβλημα είναι πώς «πρέπει να υποστηριχθεί η ακεραιότητα και η άμυνα της Ουκρανίας».

Όλα τα παραπάνω δένουν άψογα με τον Ερντογάν, πίσω από το Κίεβο με όλα τα ρητορικά όπλα να φουντώνουν, να κατακρίνουν ότι η Δύση θέλει να «επιδεινώσει» την ουκρανική κρίση. Τα μέσα ενημέρωσης του Ερντογάν το πλαισιώνουν ως «ένα παιχνίδι ετοιμάζεται να οδηγήσει την Τουρκία εναντίον της Ρωσίας».

Ο Ερντογάν μέχρι στιγμής δεν αμφισβήτησε ποτέ πραγματικά τη «διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες.» Πάντα σκόπευε να απευθύνει δύο διαφορετικά μηνύματα προς την Ανατολή και τη Δύση. Στην Ασία, η έμφαση δόθηκε στον αντιιμπεριαλισμό, στις τρομερές συνέπειες της αποικιοκρατίας, στο ισραηλινό κράτος απαρτχάιντ και στη δυτική ισλαμοφοβία. Στη Δύση, εντυπωσίασε τη δική του εκδοχή του διαλόγου των πολιτισμών (και χαρακτηρίστηκε ως «αυτοκράτης»).

Τελικά ο Ερντογάν δεν είναι εξαρτημένος από τη Δύση, το αντίθετο μάλιστα. Βλέπει την υπό την ηγεσία των ΗΠΑ τάξη ως μια νεοαποικιακή δύναμη που ενδιαφέρεται μόνο να λεηλατήσει τους πόρους των εδαφών του Ισλάμ. Φυσικά είναι πολιτιστικά μειονέκτημα – τηρώντας, στην καλύτερη περίπτωση, απομνημόνευση στίχων του Κορανίου, ακούγοντας οθωμανική στρατιωτική μουσική και φωτογραφίζοντας με τον περίεργο Τούρκο ποπ σταρ. Δεν διαβάζει. όλα έχουν να κάνουν με το ένστικτο.

Μια συζήτηση για τον Ερντογάν νεο-οθωμανισμό στο Μεγάλο Παζάρι της Κωνσταντινούπολης ξεπερνά κάθε ανάλυση δεξαμενής σκέψης. Οι “Παζαριτζήδες” μας λένε ότι είναι κάτι σε συνεχή ροή. Σε όρους εξωτερικής πολιτικής, μετανάστευσε από την υπέρ της ΕΕ στην απογοήτευση για τον αποκλεισμό, σε συνδυασμό με τη βεβαιότητα ότι η Τουρκία έχει βαρεθεί να είναι πελατειακό κράτος των ΗΠΑ. Είναι λες και ο Ερντογάν, ενστικτωδώς, έχει αντιληφθεί την τρέχουσα, αβυσσαλέα στρατηγική καταστροφή της συλλογικής Δύσης – έτσι η προσπάθειά του, τώρα, να οικοδομήσει κάποια στρατηγική συνεργασία με Ρωσία-Κίνα.

Έχει κάνει μετατροπή όμως; Λαμβάνοντας υπόψη τη θρυλική του αστάθεια, όλα τα στοιχήματα είναι εκτός λειτουργίας. Ο Ερντογάν έχει μακρά μνήμη και δεν ξέχασε ότι ο Πούτιν ήταν ο πρώτος παγκόσμιος ηγέτης που καταδίκασε την – αποτυχημένη – απόπειρα πραξικοπήματος του 2016 από τους συνήθεις υπόπτους πληροφοριών και τον υποστήριξε προσωπικά.

Είναι ακόμη πολύς δρόμος για την Τουρκία του Ερντογάν να γίνει στρατηγικός εταίρος της Ρωσίας. Ωστόσο, έχει την ικανότητα να γνωρίζει προς τα πού πνέουν οι γεωπολιτικοί άνεμοι – και αυτό δείχνει την ολοκλήρωση της Ευρασίας, τη ρωσική εννοιολογική εταιρική σχέση για την Ευρύτερη Ευρασία και την πρωτοκαθεδρία της στρατηγικής εταιρικής σχέσης Ρωσίας-Κίνας που εκδηλώνεται μέσω των BRI, EAEU και SCO.

Υπάρχει ακόμη και μια ευρασιατική μίνι έκρηξη στην Τουρκία. Είναι κοσμικοί. αντι-ΝΑΤΟ – ακριβώς όπως Ρωσία-Κίνα. θεωρούν την Αυτοκρατορία ως τον αδιαμφισβήτητο ταραχοποιό στη Δυτική Ασία. και επιθυμούν στενότερους δεσμούς με τη Μόσχα και την Τεχεράνη.

Στο βιβλίο “Nostalgia for the Empire: The Politics of Neo-Ottomanism”, ο M. Hakan Yavuz υποστηρίζει ότι «ο νεο-οθωμανισμός συνιστά ένα δίκτυο αλληλεπιδράσεων μεταξύ του κυρίαρχου λόγου του ισλαμισμού, των υπολειπόμενων αναμνήσεων του οθωμανικού μεγαλείου και της εξέχουσας επιθυμίας ανασύστασης της Τουρκίας έθνος ως περιφερειακή δύναμη με ιστορικές ρίζες».

Η προσφορά χρημάτων είναι «περιφερειακή δύναμη». Γιατί όχι μια ισχυρή «περιφερειακή δύναμη» βαθιά ενσωματωμένη σε μια ισχυρή Μεγάλη Ευρασία – αντί για έναν απλό (σε αποσύνθεση) δυτικό υποτελή; Δεν είναι περίεργο που ο Ερντογάν πεθαίνει να κάνει παρέα με τον Πούτιν στην Άγκυρα.

1 COMMENT

  1. Can we free ourselves from Satan?
    To be free means to free oneself from fear.

    Let the power mongers fight one another into oblivion. Turn to God. Forget these “leaders”. They will lead you nowhere. Life is brief.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here