Του Στέλιου Τάτση
Το μεγάλο ερωτηματικό για την Ελλάδα και την Κύπρο που τίθεται μετά το τέλος των πολέμων στην Ουκρανία και τη Μ.Ανατολή, είναι αν θα υπάρξουν ωφέλη και ποιά θα είναι.
Είναι καταφανές πως Ελλάδα και Κύπρος σύρθηκαν σαν σκυλιά και στους δύο πολέμους, η μεν Ελλάδα με το πρόσχημα ότι είναι μέρος της Ευρώπης και μέλος του ΝΑΤΟ η δε Κύπρος μέρος της Ευρώπης και τσιράκι της Αγγλίας η οποία δραπέτευσε από την Ευρώπη. Από την άλλη πλευρά η Τουρκία παίζει διπλό παιχνίδι και στους δυό πολέμους. Στον πόλεμο του Ισραήλ εκτοξεύει ύβρεις κατά των Ισραηλινών και Σιωνιστών, αλλά χωρίς κανένα κόστος, που γι’αυτούς που γνωρίζουν πέντε πράγματα, αυτή η συμπεριφορά μοιάζει σαν συμφωνία Παπατζήδων. Δυτικοί και Ισραηλινοί, έχουν συμφωνήσει με την Τουρκία, να γαυγίζει χωρίς να τολμήσει να δαγκώσει και εκείνο που δεν γνωρίζουμε είναι εάν η παπαντζίδικη αυτή συμφωνία, συμπεριλαμβάνει και υποσχέσεις υπέρ αυτών και εις βάρος ημών.
Τώρα όσον αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο Ερντογάν το παίζει αλεπού, όμως ο Πούτιν είναι πιο αλεπού από αυτόν. Καταλαβαίνει τις αταξίες…..του και παραβλέπει για να κάνει την δουλειά του. Από την δική μας πλευρά η πολιτική Μητσοτάκη (αλλά γενικά και όλο το πολιτικό φάσμα της Ελλάδος πλην μιας μικρής ομάδας), είναι το ξεβράκομά μας προς την Δύση χωρίς την παραμικρή απαίτηση, ούτε για το σήμερα ούτε για το αύριο και είναι ολοφάνερο αφού στις σχέσεις μας με τους γείτονες κανένας δεν παίρνει θέση προς το μέρος μας, ακόμη Αλβανία και Σκόπια μας απειλούν και μας δείχνουν δάχτυλο.
Εκείνο δε που με προβληματίζει τα μέγιστα είναι τι θα συμβεί αν φύγει από την μέση ο Ερντογάν και ανέβουν οι Κεμαλικοί. Οι τελευταίοι θα παρατήσουν την Ρωσία και θα το παίξουν 100% φίλοι της Δύσης, πράγμα που παρά το γεγονός ότι εμείς τους τα έχουμε παραχωρήσει όλα, φοβούμαι πως θα κλείσουν το μάτι στην Τουρκία λόγω της γεωπολιτικής της θέσης, εις βάρος μας, το ίδιο έργο δυστυχώς το έχουμε ξαναζήσει και μυαλό δεν βάλαμε. Το είπε ξεκάθαρα ο Τσώρτσιλ όταν ήλθε η ώρα να παραχωρήσει την Κύπρο στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο που είπε εκείνο το χυδαίο απόφθεγμα: “Δεν υπάρχουν φίλοι παρά μόνο συμφέροντα”, δυστυχώς. Μία τέχνη που γνωρίζουμε εμείς οι ναυτικοί η οποία πρέπει να διδάσκεται και στους πολιτικούς είναι, όταν δένουμε το πλοίο στο μουράγιο να μην αφήνουμε να μας φύγει όλος ο κάβος από τα χέρια (χοντρό σχοινί πρόσδεσης), όσο δυνατό και εάν είναι το ρεύμα, αφήνουμε πάντα ένα μεγάλο κομμάτι με το οποίο κουμαντάρουμε το πλεύρισμα του πλοίου ξεγελώντας με το λάσκα-βήρα το ρεύμα.
Η Τουρκία δεν είναι δεδομένη, αντίθετα εμείς είμαστε δεδομένοι και αντί να μας αγαπούν και να μας σέβονται μας περιφρονούν. Η Ελλάδα με τα μυαλά που διαθέτει θα μπορούσε να είχε στην κατοχή της υπερόπλα και δεν θα τολμούσε κανένας να την αμφισβητήσει, όμως δυστυχώς για εμάς μας αφοπλίζει η Διχόνοια και η Προδοσία.
