Του Στέλιου Τάτση
Γέφυρα…., τι όμορφο όνομα!!! Θεέ μου, αν όλοι μας χτίζαμε γέφυρες αγάπης , όλος αυτός ο πλούτος που ξοδεύεται υπέρ του μίσους μεταξύ των Λαών και των ανθρώπων θα είχε μετατρέψει τον πλανήτη μας σε έναν αληθινό παράδεισο με τόση αφθονία και νοστημιά και
ο κόσμος όλος θα έμοιαζε με μια απέραντη ζεστή αγκαλιά.
Γέφυρα… η Μάνα που γεφυρώνει την επικοινωνία των παιδιών της, η Μάνα που βλέπει όλα της τα παιδιά με την ίδια αγάπη, όσο και αν διαφέρουν στον χαρακτήρα και στην μορφή και έχει την μαγική ικανότητα , να επουλώνει την οποιαδήποτε ανισότητα από όπου και αν έχει προέλθει. Σήμερα δυστυχώς αντί να χτίζουμε γέφυρες σαν απάνθρωποι, τις γκρεμίζουμε, για να αρπάξουμε, τι; Αυτό που δεν μας ανήκει αυτό που ανήκει σε άλλους και που απέκτησαν με μόχθο και κόπο.
Ειλικρινά θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που δέχθηκα μια πρόσκληση να επισκεφθώ και σαν ιδιότης αλλά και σαν εκπρόσωπος του Ιστορικού Συλλόγου Νέας Υόρκης ο “Κοραής” ο οποίος έκοψε το νήμα ζωής ενός αιώνα και πορεύεται για την κατάκτηση της δεύτερης
εκατονταετηρίδας. Σήμερα ευρίσκεται εις το 113ον έτος, περπατώντας σ’έναν δρόμο στρωμένο με δάφνες που έστρωναν όλοι όσοι εγεύντο και γεύονται τις αγαθοεργίες του. Έχουν γραφτεί πολλά …αλλά είναι σταγόνες μέσα στον απέραντο Ωκεανό της προσφοράς του . Αυτή η προσφορά του είναι που σε μεθάει και σου δίνει κουράγιο να εργάζεσαι γι’αυτήν μέσω του Κοραή.
Δεν ξέρω ποιός έδωσε το όνομα, αλλά φαντάζομαι πως θα ήταν επιλογή της κυρίας Σοφίας Μιχάλα, η οποία καθηλωμένη όπως είναι στο αναπηρικό της καροτσάκι, ονειρεύτηκε να χτίσει μια γέφυρα για την ίδια αλλά προπάντων για τα αδικημένα, άδολα, παιδιά με ειδικές ανάγκες. Αυτή η γριούλα που βλέπετε, έχει τόση δύναμη μέσα της που μπορεί να
μετακινήσει βουνό και αυτή η δύναμη πηγάζει από την προσφορά και γιγαντώθηκε με την γέφυρα που έχτισε για τα παιδιά και την οποίαν και η ίδια απολαμβάνει.
Η ΓΕΦΥΡΑ είναι το μικτό κέντρο διημέρευσης και ημερήσιας φροντίδας, έχει δύο περίπου χρόνια λειτουργίας και προσφέρει υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας σε άτομα με ειδικές ανάγκες. Η πρόσκληση ήταν για τις δέκα η ώρα το πρωί, την ίδια πρόσκληση είχε λάβει και το αξιόλογο μέλος του Δ. Συμβουλίου του Κοραή η κυρία Μαρία Κοζές, πρώην εκπαιδευτικός ( διευθύντρια) Αμερικανικού Σχολείου της Νέας Υόρκης η οποία και παρευρέθη.
Έφθασα στην γέφυρα πολύ ενωρίτερα και επειδή με γνώριζαν από την περσινή μου επίσκεψη, μου είπαν: ήλθες πολύ ενωρίς καπετάνιε κι’εγώ αστειευόμενος τους απήντησα: “Σαν Καπετάνιος ήλθα πρώτος στην ΓΕΦΥΡΑ της ανθρωπιάς, διότι πράγματι έχει πολύ ανθρώπινο πρόσωπο. Σε λίγο έφθασε και η Μαρία και άλλοι δύο εκλεκτοί συμπατριώτες,
από την Καλιμασιά , συνταξιούχοι ψυχολόγοι, οι οποίοι προσφέρουν τις υπηρεσίας των δωρεάν.
Ο κύριος Πρόιος και ο κύριος Στεφανίδης Ομογενής από την Καληφόρνια. Το προσωπικό με επικεφαλής την Πρόεδρον κυρία Μιχάλα, μας υποδέχτηκαν θερμά που πραγματικά νιώθαμε την ζεστασιά. Μετά από τα τυπικά καλωσορίσματα, μας ξενάγησαν στους διάφορους χώρους με πρώτη επίσκεψη το θερμοκήπιο το οποίον έγινε, δαπάναις του Παγχιακού Κοραή Νέας
Υόρκης (κόστος 15,000.00 ευρώ), ένιωσα ένα κράμα ανεξήγητων συναισθημάτων, χαρά, συγκίνηση και υπερηφάνεια για τον Σύλλογο που υπηρέτησα, σαν Πρόεδρος και για πολλές δεκαετίες Γενικός Γραμματέας, πλέον των 50 ετών. Ο χώρος ήταν γεμάτος με καρποφόρα
φυτά και από ότι μας πληροφόρησαν, εκτός του ότι είναι χώρος ασχολίας – εκπαίδευσης, η Συγκομιδή είναι πλούσια, εύγεστη και καταναλώνεται στο μαγειρείο της Γέφυρας.
Η περιήγηση έγινε σε όλους τους χώρους και πληροφορηθήκαμε για τις άνάγκες του κέντρου. Τους είπαμε να προχωρήσουν στις σχετικές μελέτες, με το περίπου κόστος, δίδοντας προτεραιότητες και στη συνέχεια η ολομέλεια του Συλλόγου θα υλοποιήσει ανάλογα με τος προτεραιότητες και το κόστος, διότι πρέπει να γνωρίζετε πως η προσφορά μας είναι πολυσχιδής, με προτεραιότητα στο εκπαιδευτικό και κοινωνικό έργο.
Μετά την περιήγηση, σε κύκλο της τραπέζης μας προσεφέρθησαν , αναψυκτικά και σαντουιτς, συζητώντας τα της Γέφυρας. Πολλές ήταν οι φορές που στα πρόσωπα, αυτών των παιδιών, έβλεπα τα δικά μου παιδιά και τα εγκόνια και ένα μεγάλο ερωτηματικό, ένα
μεγάλο ΓΙΑΤΙ αυτά τα παιδιά που ήταν μπροστά μου να έχουν διαφορετική ζωή, διαφορετική μοίρα; Και αυτή η σκέψη της ανισότητας, μου δίνει κουράγιο να προσφέρω, παρά την ηλικία μου ότι μπορώ. Τις ίδιες ευαισθησίες, έχει και ο Πρόεδρός μας Παναγιώτης Γεραζούνης, άξιος συνεχιστής του Μεγαλείου και της Ιστορικής διαδρομής του Κοραή, Νέας Υόρκης.
Εγώ και η Μαρία θα εισηγηθούμε η Γέφυρα να γίνει επί μονίμου βάσεως ετήσιος αποδέκτης.
Αγαπητοί όλοι, όσοι έχετε χορδές ευαισθησίας, υπάρχουν πολλοί τρόποι να βοηθήσουμε, με λίγα χρήματα από πολλούς μπορούμε να κάνουμε, θαύματα, μπορείτε να τα στέλετε στον Κοραή και να τα αφαιρείτε από τους φόρους σας και ο Κοραής θα τα συγκεντρώνει και
θα τα στέλνει στα ιδρύματα.
Θα ζητήσω και από τους υπεύθυνους της Γέφυρας να μας στείλουν τα στοιχεία του Τραπεζικού λογαριασμού, ούτως ώστε όποιος θέλει να βοηθήσει κατ’ευθείαν να μπορεί να το κάνει. Τι κρίμα…. βρε παιδιά υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνουν $ 100,000.00 δολλάρια για να πάρουν ένα χαρτί που τους κάνει Άρχοντες και μια κοκάρδα που την βάζουν στο πέτο τους για να βλέπουν οι θνητοί, τους θνητούς και το χειρότερο είναι πως στον χώρο της Κορώνας….. Εχουν γίνει μεγάλες ατασθαλίες δυστυχώς.
Η Αρχοντιά δεν αγοράζεται είναι δώρον Θεού. Ένα γεύμα στα παιδιά της Γέφυρας στοιχίζει 130 Ευρώ και θα χορτάσουν 24 παιδιά, ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα….. Το ερχόμενο Σάββατο θα επισκεφτούμε με την Μαρία, το Γηροκομείον Ζωρζής Μηχαλινός, στο οποίον ο Παγχιακός Κοραής, είναι μεγαλοχορηγός, σε ετήσια βάση. Η όμορφη συνάντηση – περιήγηση έφθασε στο τέλος, βαδίσαμε προς την έξοδο της Γέφυρας αποχαιρετώντας τους Καπεταναίους και το πλήρωμα με ανάμεικτα συναισθήματα.
Την όλη εικόνα εκάλυψε η εφημερίδα πολίτης με τον δημοσιογράφο και πολύ καλό παιδί, Δημήτρη Ζαφείρη, ο οποίος είναι γιός του αείμνηστου φίλου Καπετάν Γιώργη Ζαφείρη, ο οποίος υπήρξε άξιος Καπετάνιος και υπόδειγμα ανθρώπου. Όλες οι φωτογραφίες είναι
από τον χώρο της Γέφυρας.
